«Αφού είμαστε όλοι γεμάτοι πληγές, γιατί συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλο λες και είμαστε άτρωτοι; Αφού μαζί πέφταμε και μαζί σηκωνόμασταν, αφού τις μάχες μας τις κερδίσαμε με τις πληγές που μας άφησαν, γιατί δεν τα δείχνουμε τα σημάδια μας;
«Να προσέχεις!» Η μάνα μου πάντα με κοιτούσε στα μάτια και μου το έλεγε: «Να προσέχεις!» Δεν το έλεγε επικριτικά, δεν υπονοούσε ότι ξέρει κάτι καλύτερα, δε φώναζε την ανησυχία της από τον δικό της τραυματισμένο χάρτη. «Να προσέχεις!» μου έλεγε, κι έτσι, άνοιγαν τα όνειρά μου παρέα με τους τρόμους μου. «Να προσέχεις!» μου έλεγε από λαχτάρα για να προλάβω, όχι από διάθεση κριτικής για να αλλάξω.
Δε μου έδινε ποτέ συμβουλές. Άκουγε όσα αποφάσιζα να μοιραστώ αλλά δε μ' έβαζε μέσα στους δρόμους που χάραξε εκείνη. Δε μ' έκανε προέκταση των πόνων της, δε μου έκλεινε μονοπάτια λόγω των φόβων της. Θυμάμαι απλώς να με κοιτά στοργικά και να μ' αφήνει να απλωθώ σε δρόμους δικούς μου, χωρίς τις υποδείξεις της. Κι ενώ αντιλαμβανόμουν τις αμφιβολίες της –όσο και να ήθελε η ψυχή της, δεν μπορούσε να κρυφτεί-, ποτέ δεν τις πρόβαλε πάνω μου. Στεκόταν ψύχραιμη στα τραύματά της κι άκουγε.»
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!