Από τα μέσα της ακαδημαϊκής χρονιάς ως τη λήξη της –από τον Ιούλιο ως τον επόμενο Ιανουάριο δηλαδή– ο δευτεροετής Τσουκούρου Ταζάκι ζούσε σχεδόν με μία και μοναδική σκέψη: τον θάνατο. Στο μεταξύ, πέρασαν και τα εικοστά του γενέθλια, η ημερομηνία όμως δε σήμαινε απολύτως τίποτα. Εκείνον τον καιρό ένιωθε πως κόβοντας το νήμα της ζωής του, θα έκανε το πιο φυσιολογικό και συνεπές πράγμα στον κόσμο. Και μολονότι το πέρασμα από τη ζωή στον θάνατο του φαινόταν ευκολότερο και από το να καταπιεί ένα ωμό αυγό, ακόμη και τώρα δεν μπορούσε να πει με σιγουριά για ποιο λόγο δεν έκανε τότε το μοιραίο βήμα.
Ίσως να μη δοκίμασε τελικά να αυτοκτονήσει επειδή είχε μια τόσο υπερβολικά καθαρή και έντονη εικόνα του θανάτου, ώστε αδυνατούσε να βρει μέσα του την εικόνα ενός αντίστοιχα έντονου τρόπου να πεθάνει. Η πρακτική πλευρά του θέματος φυσικά αποτελούσε δευτερεύον πρόβλημα. Αν τότε είχε πέσει πάνω στην πόρτα που οδηγούσε στον θάνατο, θα την είχε ανοίξει χωρίς δεύτερη σκέψη. Ούτε που θα τον απασχολούσε, η πράξη θα αποτελούσε φυσική προέκταση της καθημερινής ρουτίνας. Για καλή του όμως –ή για κακή του– τύχη, καμία τέτοια πόρτα δε βρέθηκε μπροστά του.
Μακάρι να ’χα πεθάνει τότε, σκεφτόταν πολλές φορές ο Τσουκούρου Ταζάκι. Αν το ’χα κάνει, δε θα υπήρχε σήμερα ο κόσμος όπου ζω. Έβρισκε την ιδέα ιδιαιτέρως δελεαστική: αφού δε θα υπήρχε ο κόσμος όπου ζούσε τώρα, οτιδήποτε θεωρείται πραγματικό θα έχανε την αληθινή του διάσταση. Με άλλα λόγια, ο κόσμος δε θα υπήρχε για τον Τσουκούρου, ακριβώς επειδή ο Τσουκούρου δε θα υπήρχε για τον κόσμο.
Ταυτόχρονα, όμως, δεν καταλάβαινε για ποιο λόγο εκείνον τον καιρό έπρεπε οπωσδήποτε να φτάσει τόσο κοντά στο χείλος του θανάτου. Και σε περίπτωση που έπρεπε, γιατί άραγε να ένιωθε τόσο έντονα την επιθυμία να το κάνει, ώστε σχεδόν για μισό χρόνο να τον έχει ρουφήξει η ιδέα; Το ρήμα «ρουφήξει» ήταν το πλέον ακριβές. Όπως ο Ιωνάς που τον κατάπιε μια τεράστια φάλαινα και επέζησε στο στομάχι της, ο Τσουκούρου βρέθηκε στο στομάχι του θανάτου και πέρασε ατελείωτες μέρες μέσα σε μιαν απύθμενη και σκοτεινή τρύπα.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!