Η εφηβική παράσταση του κόσμου και της θέσης μου μέσα του είναι διάτρητη. Ακόμη και οι πιο απόλυτες βεβαιότητες του χθες, πολύτιμα μπαλώματα, σπάνια φτάνουν αλώβητες μέχρι το αύριο… Όμως, η ύπαρξη των ανθρώπων διέπεται μεν από πραγματικότητες, αλλά βασίζεται σε βεβαιότητες περί του αληθούς, του καλού, του επιθυμητού, του αγαπητού, του εφικτού – και των αντιθέτων τους. Στην εφηβεία, αυτές ακριβώς οι ζωτικές βεβαιότητες δεν ανήκουν στα δεδομένα, αλλά στα ζητούμενα. Με την πρόσθετη ιδιοτυπία ότι ο κόσμος του υποκειμένου στην εφηβεία δεν θεμελιώνεται σε αφηρημένες έννοιες, αλλά σε ιστορίες, σε αφηγήσεις, σε μεγάλες φαντασίες – φανερές ή απόκρυφες. Και με την επιπρόσθετη ιδιαιτερότητα ότι κάθε απάντηση έχει την υπόσταση του προσωρινά απόλυτου: από το τι μουσική ακούμε μέχρι το τι ρούχα φοράμε και τι γκάτζετ κυνηγάμε… που θα πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων συχνά μέσα σε ένα τρίμηνο το πολύ.