Ο μακρύτερος επικός ποιητής της Αρχαίας Ρώμης, Σίλιος Ιταλικός (T. Catius, 25–101 μ.Χ.), ήταν ύπατος το 68 και κυβερνήτης της επαρχίας της Ασίας το 69. Μετά από αυτή τη θητεία, ζούσε στα κτήματά του ως λογοτέχνης και συλλέκτης. Είχε σε μεγάλη εκτίμηση το έργο του Κικέρωνα, του οποίου την Τούσκουλα τάφρο κατείχε, καθώς και αυτό του Βιργίλιου, του οποίου τον τάφο στη Νάπολη επίσης είχε και κοντά στον οποίο ζούσε. Ο επικός του ποιητής «Πούνικα», σε δεκαεπτά βιβλία, αναφέρεται στον δεύτερο πόλεμο κατά της Καρχηδόνας (218–202 π.Χ.) και βασίζεται κυρίως σε ιστορικά στοιχεία από την αναφορά του Λίβιου. Σχεδιάστηκε ως αντίθεση ανάμεσα σε δύο μεγάλες χώρες (και τους υποστηρικτικούς θεούς τους), με ήρωες τους δύο σπουδαίους Scipio και Hannibal. Το ποίημα είναι γραμμένο σε καθαρά λατινικά και ομαλή ποίηση, γεμάτο φωνές του Βιργίλιου και άλλων ποιητών. Εκμεταλλεύεται με άνεση όλες τις συσκευές και τις τεχνικές της παραδοσιακής λατινικής επικής ποίησης. Η έκδοση της Βιβλιοθήκης Κλασικών του Λόεμπ για τον Σίλιο Ιταλικό είναι σε δύο τόμους.