Ο Βίλχελμ Ράιχ έγραψε το Άκου, Ανθρωπάκο! σε ώρες πνευματικής ευφορίας, σε μια έκρηξη συμπόνιας, αγανάχτησης και απόγνωσης για τη μοίρα του απλού και ταπεινού ανθρώπου, που, μη έχοντας συναίσθηση της δύναμής του, εγκαταλείπεται αδιαμαρτύρητα στις αρπάγες οποιουδήποτε δυνάστη, κι ενταγμένος σε μια αγέλη πηλοβατεί αντί να περπατάει όρθιος και περήφανος.

«Όποιος με αγαπάει με κάνει να κλαίω», λέει μια λαϊκή ελληνική παροιμία. Κλάμα ψυχής προκαλεί και ο Ράιχ στο Άκου, Ανθρωπάκο!. Κλάμα για την πνευματική μας αλλοτρίωση, για την εκμετάλλευση που δεχόμαστε, για τη φοβία μας να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια, για την έσχατη ταπείνωσή μας όταν, βουρλισμένοι από διάφορες προπαγανδιστικές βδελυγμίες, στεντόρεια πολυχρονούμε τους τυράννους μας για τη μικροψυχία και ηττοπάθεια και δεισιδαιμονία μας, τη χameleonτέα κάλυψη των πράξεών μας και την ύπουλη επιδίωξη ενός κρυφού ακόλαστου βίου.