Ξεκίνησα να το διαβάζω, χωρίς να ξέρω τίποτα σχεδόν για τον Β. Παλαιοκώστα, πέρα από τις επικεφαλίδες των ειδήσεων του ποινικού δελτίου των μέσων μαζικής εξημέρωσης.
Ομολογώ ότι έπαθα σοκ: είναι φανταστικό λογοτεχνικά, όλοι οι τρομεροί χαρακτήρες του ξεπηδούν από τις σελίδες... είναι σπινθηροβόλο και αστείο, σε κάθε κεφάλαιο σχεδόν υπήρχε ένα σημείο, που με άκουγαν οι υπόλοιποι στο σπίτι να γελάω δυνατά μόνος μου, ενώ το διάβαζα. Αυτό που ίσως όμως έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η πολιτική και φιλοσοφική του οξυδέρκεια.
Όπως οι άγριες πέρδικες της Πίνδου (που αναφέρει σε μια πολύ χαρακτηριστική ιστορία), ο Βασίλης δεν φτιάχτηκε για να τον χωράει κανένα κλουβί. Ανυπομονώ να το διαβάσω δεύτερη φορά.