Πολύ πριν μπορέσουμε να ταξιδέψουμε στο Διάστημα – και προτού μας επιτρέψουν τα τηλεσκόπια να μελετήσουμε με περισσότερη λεπτομέρεια κόσμους πέρα από τον δικό μας – οι άνθρωποι έστρεφαν το βλέμμα στον νυχτερινό ουρανό για να παρακολουθούν την εναλλαγή των εποχών και σχεδίαζαν τη ζωή τους με βάση τη θέση των άστρων. Πολλοί ταξιδιώτες έχουν κοιτάξει τον ουρανό για να αποφασίσουν ποια πορεία να ακολουθήσουν, ενώ οι ναυτικοί στην αρχαιότητα εμπιστεύονταν τον ουράνιο χάρτη και χρησιμοποιούσαν τον πολικό αστέρα για καθοδήγηση. Στην αρχαία Αίγυπτο η εμφάνιση του Σείριου, του Μεγάλου Κυνός, προειδοποιούσε τους αγρότες για την ετήσια πλημμύρα του Νείλου τον Ιούλιο. Οι Φοίνικες αξιολογούσαν τη θέση του Ήλιου στον ουρανό όταν έπρεπε να αποφασίσουν ποια κατεύθυνση να πάρουν, ενώ αρχαίοι πολιτισμοί σχεδίαζαν σεληνιακά ημερολόγια βασισμένα στις φάσεις της Σελήνης για να παρακολουθούν τα θρησκευτικά γεγονότα.

Αν και αποτελεί μάλλον μυστήριο το πότε ακριβώς τα ζώδια συνδέθηκαν με ανθρώπινα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές, αυτό που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι προέκυψαν ως μηχανισμός μέτρησης του χρόνου. Χαρτογραφώντας τους αστερισμούς σε μια λωρίδα του ουρανού που εκτεινόταν περιμετρικά της Γης – στην οποία κινούνταν ο Ήλιος, η Σελήνη και οι πλανήτες – και χωρίζοντας αυτή τη λωρίδα σε 12 τμήματα, οι πρώτοι αστρολόγοι μπόρεσαν να δημιουργήσουν ένα ημερολόγιο ζωδίων. Ο ουρανός χωρίζεται σε 12 τμήματα και το καθένα αντιστοιχεί σε ένα ζώδιο. Κάθε ζώδιο αντιπροσωπεύεται από έναν αστερισμό τον οποίο περιγράφει γενικά το σύμβολο του εκάστοτε ζωδίου, και χρειάζεται περίπου ένας μήνας προκειμένου ο Ήλιος να διασχίσει το ουράνιο τμήμα του κάθε ζωδίου.