Ο συγγραφέας ερμηνεύει αυτή τη διάχυτη κοινωνική δυσφορία ως αποτέλεσμα της αδυναμίας διαχείρισης των αρνητικών εμπειριών σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από υπερβολική θετικότητα και από τη διαρκή, σχεδόν απεριόριστη, διαθεσιμότητα ανθρώπων και αγαθών. Το άγχος και η εξάντληση δεν αποτελούν μόνο προσωπικές εμπειρίες, αλλά και κοινωνικά και ιστορικά φαινόμενα.

Ασκώντας κριτική σε έναν κόσμο όπου κάθε στάση που πηγαίνει κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη αποδυνάμωση του ατόμου, ο Χαν αντλεί παραδείγματα από τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, καθώς και από τις κοινωνικές και φυσικές επιστήμες, για να αναδείξει το τίμημα της εγκατάλειψης της περιστασιακής, ουσιαστικής πνευματικής περισυλλογής υπέρ της διαρκούς νευρωνικής διασύνδεσης.