«Εδώ». Έβαλα μέσα την πιστωτική κάρτα μου και πήγα προς το γκισέ της.
«Πού είναι το νούμερό σου;» ρώτησε απλώνοντας το χέρι της με ένα χαιρέκακο χαμόγελο ικανοποίησης, που δεν είχε αλλάξει και πολύ από το λύκειο.
«Μόνο εγώ είμαι εδώ, Τζούλιετ». Ένιωθα την εξάντληση να χτυπάει κάθε νεύρο του κορμιού μου. Αν μπορούσα απλώς να τελειώνω με όλο αυτό, θα κουλουριαζόμουν στη μεγάλη πολυθρόνα του γραφείου της γιαγιάς και θα αγνοούσα τον κόσμο για την υπόλοιπη ζωή μου.
«Ο κανονισμός λέει…»
«Έλα τώρα, Τζούλιετ, σταμάτα». Η Σόφι μπήκε στο γραφείο της Τζούλιετ κι έριξε ένα βλέμμα αγανάκτησης. «Έχω τα χαρτιά της Τζόρτζια, όπως και να ’χει. Πήγαινε να κάνεις διάλειμμα ή ό,τι άλλο θέλεις».
«Εντάξει». Η Τζούλιετ απομακρύνθηκε από τον πάγκο, δίνοντας τη θέση της στη Σόφι, η οποία είχε αποφοιτήσει έναν χρόνο πριν από εμάς. «Χαίρομαι που σε βλέπω, Τζόρτζια». Έσκασε ένα πολύ γλυκό χαμόγελο προς το μέρος μου.
«Κι εγώ». Της έσκασα το επιδέξιο χαμόγελο που είχε κολλήσει στο πρόσωπό μου τα τελευταία χρόνια και με διατηρούσε ακέραιη, ενώ τα πάντα γύρω μου διαλύονταν.
«Συγγνώμη γι’ αυτό». Η Σόφι έκανε έναν μορφασμό, σούφρωσε τη μύτη της κι έφτιαξε τα γυαλιά της. «Είναι… ε να, δεν έχει αλλάξει και πολύ. Τέλος πάντων, όλα δείχνουν εντάξει». Μου έδωσε πίσω τα χαρτιά που είχα παραλάβει το προηγούμενο απόγευμα από τον δικηγόρο μου μαζί με μια καινούργια κάρτα κοινωνικής ασφάλισης, και τα έβαλα μέσα στον φάκελο.
Ενώ η ζωή μου είχε διαλυθεί, η υλική εκδήλωση αυτής της διάλυσης ήταν συραμμένη στην εντέλεια υπό γωνία σαράντα πέντε μοιρών. Πόσο ειρωνικό. «Δε διάβασα τον διακανονισμό, ή ό,τι είναι αυτό», είπε ήρεμα.
«Ήταν στο Celebrity Weekly!» είπε τραγουδιστά από το βάθος η Τζούλιετ.
«Δε διαβάζουμε όλοι αυτό το σκουπίδι!» απάντησε απότομα η Σόφι πάνω από τον ώμο της κι έπειτα μου έσκασε ένα συμπονετικό χαμόγελο. «Όλοι μας εδώ είμαστε πολύ περήφανοι για τον τρόπο που κράτησες το κεφάλι σου ψηλά μέσα σε… όλο αυτό».
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!