Δυο μήνες ταξίδευαν στον Μοριά και τώρα, με δυο μουλάρια φορτωμένα με τις αποσκευές τους και ένα γαϊδούρι με τα λάφυρα του ταξιδιού, είχαν πάρει τον δρόμο του γυρισμού. Αλλά ο μεσιέ Εντουάρντ δεν ήθελε να επιστρέψουν ακόμα στην Αθήνα, ήθελε να περάσουν από τη Λεψίνα, να δει κι εκεί τα αρχαία. Ο Ιμπραήμ δεν έφερε αντίρρηση. Περισσότερες μέρες, περισσότεροι παράδες. Στράφηκε στον νεότερο συνταξιδιώτη του. «Σαν να κουράστηκες, μεσιέ Τζον» σχολίασε. «Η ζέστη με κούρασε» δικαιολογήθηκε εκνευρισμένος ο Τζον Κριπς, «αλλά ο δάσκαλος λέει ότι είμαι υπερβολικός και γκρινιάζω χωρίς λόγο». «Άμαθος είσαι!» γέλασε ο Τούρκος. «Κάνε λίγο κουράγιο όμως, εδώ παρακάτω, λίγο πριν μπούμε στο χωριό, έχει ένα χάνι, εκεί θα σταματήσουμε να ποτίσουμε τα άλογα, να φάμε κι εμείς κάτι…» «Ω! Δόξα τω Θεώ! Άκουσες, Έντουαρντ; Ο Ιμπραήμ λέει ότι φθάνουμε σε ένα χάνι». Ο Έντουαρντ Κλαρκ κούνησε το κεφάλι του και χαμογέλασε με κατανόηση. Τον συμπαθούσε τον νεαρό μαθητή του και, παρόλο που μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν κακομαθημένο πλουσιόπαιδο, ήταν καλός και έξυπνος νέος και με τον καιρό είχαν γίνει φίλοι.