Οι διδασκαλίες του Αριστοτέλη είναι βασικές για κάθε κριτική συζήτηση της ελληνικής τραγωδίας και άλλων λογοτεχνικών μορφών. Αν και η Ποιητική έχει συχνά κατακριθεί ή απορριφθεί, η αποδοκιμασία αυτή είναι συνήθως αποτέλεσμα παρεξήγησης του τι λέει ο Αριστοτέλης. Σε αυτό το σημείο, το έργο του Χάτον είναι μοναδικά σημαντικό. Οι σχολιαστές έχουν από καιρό αναγνωρίσει την ανάγκη να δουν την Ποιητική στο πλαίσιο της δημιουργίας της και της επανεμφάνισής της κατά την Αναγέννηση. Λίγοι, αν όχι κανείς, διαθέτουν την αναγκαία συνδυαστική ικανότητα που είχε ο Τζέιμς Χάτον ως καταρτισμένος ελληνιστής με ιδιαίτερα ισχυρό υπόβαθρο στην ελληνική φιλοσοφία, κομψός στυλίστας στην αγγλική γλώσσα και κορυφαίος ειδικός στους ανθρωπιστές της Αναγέννησης. Για να συμπληρώσει τη μετάφρασή του, ο Χάτον έχει παράσχει πλήρεις επεξηγηματικές και γλωσσάρια σημειώσεις. Στην εισαγωγή του συζητά το έργο με όρους αριστοτελικής σκέψης και τις πλατωνικές ρίζες του, διορθώνοντας έτσι τον δογματισμό που συχνά συνδέεται με τη μελέτη της Ποιητικής. Η εισαγωγή διασαφηνίζει επίσης πλήρως την ιστορική επιρροή του έργου.

• Σελίδες: 128
• Έτος Έκδοσης: 0108
• Διαστάσεις: 13.5x13.5cm