Ήταν οι μέρες που βρισκόταν σε ήπια πτήση, βάδιζε λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος, τον διαπερνούσαν σαν ρεύμα οι εικόνες στον δρόμο. Ένιωθε λες και δεν είχε δέρμα. Οι ρίμες αιωρούνταν, έμοιαζαν με κομμένα καλώδια σε στύλο της ΔΕΗ, πετούσαν σπίθες. Κι αυτός περίμενε ώσπου δεν άντεχε άλλο, ώσπου ό,τι έβραζε εντός του τίναζε επιτέλους το καπάκι. Μόνο τότε άνοιγε το μπλοκάκι του. Οι λέξεις γλιστρούσαν κι ο Κωστής σέρφαρε στον ρυθμό τους. Ο πρώτος στίχος ήταν πάντα η σανίδα του, τον οδηγούσε. Όλα του άρεσαν κι ύστερα όλα του βρομούσαν, έγραφε, έσβηνε, ξαναγυρνούσε στα σβησμένα, τη δεύτερη φορά πιο σίγουρος ότι ήταν για πέταμα.
Βραβείο πεζού λόγου 2025 στη Σοφία Νικολαΐδου για το βιβλίο 'Δικά μας παιδιά' από την Ακαδημία Αθηνών.
Αυτή είναι η ιστορία των Δικών Μας Παιδιών, των παιδιών που μεγάλωσαν κλεισμένα στα δωμάτιά τους. Ακούν μουσική με ακουστικά, συνθέτουν beats στον υπολογιστή και γράφουν μπάρες στα τετράδιά τους. Έχουν για οικογένεια τους φίλους τους και ζουν τη ζωή τους online.
Αυτή είναι η ιστορία της δικής μας γενιάς, που πιστέψαμε πως θα γίνουμε καλύτεροι από τους γονείς μας. Και τώρα βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν, να κάνουν τα λάθη τους, να φεύγουν μπροστά.Φωνές και ουρλιαχτά στο γήπεδο, στη θύρα με τα θηρία. Αίμα στα πεζοδρόμια. Κρυφοί λογαριασμοί στα σόσιαλ. Συμμαθητές που δαγκώνουν σαν οχιές στα προαύλια των σχολείων. Κορίτσια που κάνουν αγορίστικα πράγματα. Μανάδες που ανησυχούν. Μανάδες που τα παρατούν. Μανάδες με κότσια. Πατεράδες που γίνονται μάνες στα ζόρικα και πατεράδες που δεν είναι εντάξει. Δυο γενιές – και γκρεμός ανάμεσα. Θα έρθει η στιγμή που θα απλώσουν το χέρι;
Αυτή είναι μια ιστορία για όσα ξέρουμε, αλλά και για όσα δεν θα μάθουμε ποτέ. Γιατί κάθε γενιά νομίζει ότι προστατεύει τα παιδιά της. Μα, αν ακούσουμε την ιστορία από την άλλη πλευρά, θα δούμε ότι και τα παιδιά προστατεύουν τους γονείς από όσα δεν θα υποψιαστούν – και ευτυχώς.Αυτή είναι μια ιστορία για ένα ραπ συγκρότημα, για τα όνειρα που παίρνουν εκδίκηση, για τα παιδιά που έσωσε η μουσική.
Απόσπασμα από το βιβλίο
Διάβασε ένα απόσπασμα
Γι’ αυτό δεν παίζω με τις λέξεις μου, καλή μου. Αυτό που ακούς είναι η ζωή μου. Bloody Hawk
ΚΙ ΑΝ ΦΟΒΗΘΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ ΣΥΝΗΘΙΖΕΙΣ ΛΙΓΑΚΙ ΜΕΤΑ ΔΠΘ Την ξύπνησε η ειδοποίηση στο κινητό. Η Βάλια άναψε το πορτατίφ, η πρωινή πρεσβυωπία θα υποχωρούσε σιγά σιγά, τώρα όμως τα έβλεπε όλα θολά. Μισόκλεισε τα μάτια και κοίταξε την οθόνη. Και να θέλεις να ξεχάσεις, το κινητό είναι εκεί, να σου θυμίζει τα πάντα. Μια σέλφι που είχαν βγάλει στις διακοπές, τότε που ο Κωστής ήταν ακόμη στο Δημοτικό. Το κεφάλι της έγερνε τρυφερά στο δικό του, η θάλασσα στραφτάλιζε πίσω τους, ο ήλιος τη χτυπούσε στα μάτια. O Κωστής ήταν γυρισμένος προφίλ και την κοίταζε με λατρεία. Σούφρωνε τα χείλη του και ζουπούσε τα μάγουλά της. Ιούλιος του 2014, διακοπές στην Τορώνη. Δέκα ολόκληρα χρόνια πριν, ούτε που θυμόταν πώς κύλησαν. Ανέμελοι καιροί· ήταν ευτυχισμένη αλλά δεν το ήξερε. Τότε νόμιζε πως είχε προβλήματα. Άγχος με τη δουλειά, ζόρι με τα λεφτά, φόβους για το παιδί. Μικρές αγωνίες, σαν τσιμπήματα κουνουπιού. Ήταν η εποχή που κοιτούσε τον εαυτό της στον καθρέφτη και ακόμη της άρεσε. Οι ρυτίδες δεν ήταν βαθιές και το σώμα ήταν υπάκουο.
Δεν είχαν αρχίσει οι μικρές προδοσίες του νέου της εαυτού, οι πόνοι στις αρθρώσεις, το ελαφρύ πρήξιμο κάτω από τα μάτια, η αίσθηση πως η ζωή τελειώνει και πρέπει να προλάβει, δεν ήταν σίγουρη τι. Εδώ και λίγο καιρό είχε αρχίσει να παρατηρεί στον δρόμο τους μεγάλους ανθρώπους, αυτούς που ο Κωστής έλεγε γέρους. Η ανημπόρια τους της έσκιζε την καρδιά, ιδίως όταν τους έβλεπε να σέρνουν τις σακούλες με τα ψώνια και να φοβούνται να περάσουν το φανάρι. Κάτι τέτοιες στιγμές θυμόταν πάντα τον τρόμο στα μάτια του Κωστή. Είχε επιστρέψει από το νηπιαγωγείο, την κοιτούσε με τα μάτια ορθάνοιχτα και την ενημέρωσε για το πιο σπουδαίο πράγμα του κόσμου. – Θα πεθάνει ο παππούς. Οι μεγάλοι πεθαίνουν, το ήξερες; Κι όταν η Βάλια δεν απάντησε, εκείνος επέμεινε. – Θα πεθάνεις κι εσύ; Οι απαντήσεις είναι μπανανόφλουδα, ιδίως όταν έχεις απέναντί σου κάποιον σαν τον Κωστή. Αλλά οι ψυχολόγοι έλεγαν να απαντάμε στα παιδιά. Κάθε απάντηση έφερνε νέα ερώτηση κι αυτό δεν τελείωνε ποτέ.
Κατασκευαστής
Οδηγοί Προϊόντος
- Συγγραφέας
- Σοφία Νικολαΐδου
- Εκδότης
- Μεταίχμιο
- Είδος
- Πεζογραφία
- Υπότιτλος
- -
- Εξώφυλλο
- Μαλακό
- Αριθμός σελίδων
- 352
- Ημερομηνία Κυκλοφορίας
- 5/2024
- Έτος έκδοσης
- 2024
- Διαστάσεις
- 14x20.5 cm
- ISBN-13
- 9786180340402
Σημαντική πληροφορία
Τα δεδομένα αυτά συλλέγονται από τις επίσημες σελίδες των προϊόντων. Επιβεβαίωσε τα στοιχεία πριν προχωρήσεις στην τελική αγορά. Εάν παρατηρήσεις κάποιο πρόβλημα μπορείς να το αναφέρεις εδώ.