Δεν μπορεί να είμαι μόνο εγώ έτοιμη να πάθω νευρικό κλονισμό επειδή, όταν ήμουν νέα, έκανα το λάθος να γεννήσω γιο! Λεβέντης, δε λέω, καμάρι σκέτο, λατρεία απεριόριστη αλλά και μπελάς! Δε θέλω να σας μπερδέψω ούτε να σας κουράσω. Τον πόνο μου θέλω κάπου να πω, μου βρέθηκε πρόχειρο το μολύβι και το χαρτί, βρήκα διέξοδο… Γιατί τον έκανα, δεν το αρνούμαι. Ούτε ξεχνάω τη χαρά μου που, ως γνήσια Ελληνίδα μάνα, έκανα γιο, και καλά να πάθω αφού δε ρώτησα. Διότι το λένε καθαρά: «Δεν ήξερες! Δε ρώταγες;» Γερός να είναι ο κανακάρης μου αλλά με παίδεψε και με παιδεύει, και έχω τη βεβαιότητα ότι θα συνεχίσει να το κάνει ώσπου να βαρεθεί. Πρώτα ήταν η βρεφική ηλικία, άντε και την περάσαμε, ας πούμε, καλά. Πεινούσε κάθε δύο ώρες, αλλά όταν τον τάιζες, το έκλεινε το στοματάκι του και ησυχάζαμε για καμιά ώρα το πολύ. Μετά ήταν η παιδική ηλικία. Εκεί δυσκόλεψαν τα πράγματα, γιατί μας βγήκε υπερκινητικό, το χρυσό μου, και βρέθηκα να σπάω το κατοστάρι για να το προλαβαίνω προτού κατεδαφίζει ό,τι έβρισκε στον δρόμο του.
Δώσαμε, πήραμε, το βάλαμε στο σχολείο. Ανάσανα η γυναίκα, ή έτσι νόμισα, γιατί γρήγορα βεβαιώθηκα ότι πλανήθηκα πλάνην οικτράν! Μία φορά την εβδομάδα, για να μη σας πω και δύο και με πείτε υπερβολική, με καλούσε η δασκάλα για να μου απαριθμήσει τα κατορθώματα του Διγενή μου, που ήταν… αναρίθμητα. Κακός δεν ήταν, όχι. Είχαν να το λένε όλοι για την καλοσύνη και την ευγένειά του. Έκανε ό,τι έκανε, το αφιλότιμο, το παραδεχόταν και ζητούσε συγγνώμη. Αφοπλιστικός αλλά και μπελάς. Δεν έφταναν όλα τ’ άλλα, είχε και ένα άλλο… προσόν να το πω, ελάττωμα να το χαρακτηρίσω, τι να σας πω κι εγώ, μάνα είμαι. Γεροδεμένος από μωρό, με απίστευτη δύναμη στα χέρια, γινόταν δημόσιος κίνδυνος για όλα τ’ άλλα παιδιά και μόνο που αποφάσιζε να παίξει.
