Το ζεύγος Δημοσθένης-Κικέρων των Παράλληλων Βίων του Πλουτάρχου παρουσιάζει διττό ενδιαφέρον καθότι αφ’ ενός τα βιογραφούμενα πρόσωπα δεν αποτελούν ακραιφνώς στρατιωτικές προσωπικότητες αλλά πρόκειται για ρήτορες με έντονη πολιτική δραστηριότητα και αφ’ ετέρου επειδή οι βίοι αυτοί παρουσιάζουν δύο άνδρες που αντιμετώπιζαν μία μοιραίως επιβαλλόμενη μοναρχία (Φίλιππος-Αύγουστος), απέναντι στην οποία το μόνο αμυντήριο όπλο που διέθεταν ήταν ο λόγος.

Επιπλέον, ως ρήτορες, τα πρόσωπα αυτά ενσαρκώνουν το πρότυπο του εξασκημένου ανδρός της εποχής τους (εὐπαίδευτος/eruditus), και έτσι οι σκέψεις, οι αντιδράσεις και ο σχεδιασμός των ενεργειών τους αποκτάν περαιτέρω ενδιαφέρον ως αποτελέσματα της υψηλής ανατροφής και εκπαίδευσής τους.

Και οι δύο οι άνδρες, τέλος, είχαν τραγική και άδοξη κατάληξη, εφόσον συναπέθαναν μαζί με τα ιδανικά τους και ο θάνατός τους συνέπεσε με την έναρξη μιας άρδην διαφορετικής εποχής της οποίας τα χαρακτηριστικά περιελάμβαναν την καταστολή της ατομικής ελευθερίας και την συγκέντρωση της πολιτικής εξουσίας σε ένα κυρίαρχο πρόσωπο.