Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένα ξωτικό που το έλεγαν Φαρλό. Δεν ήταν ούτε πολύ μεγάλο ούτε πολύ μικρό. Δεν ήταν ούτε πολύ ψηλό ούτε πολύ κοντό. Του άρεσε να τρέχει γρήγορα. Μπορούσε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό βουνό. Ζούσε σ’ ένα δάσος όπου η μέρα κρατούσε έξι μήνες και η νύχτα άλλους έξι. Όταν νύχτωνε, πήγαιναν όλοι σπίτι τους να κοιμηθούν. Αλλά το ξωτικό γλιστρούσε αθόρυβα έξω από το σπίτι του και ξάπλωνε πάνω στο άσπρο χώμα. Έκλεινε τα μάτια κι έκανε όνειρα. Μια μέρα, το ξωτικό αποφάσισε να φύγει από τη Γη των Ξωτικών και να ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι. Να φτάσει στην άκρη του κόσμου κι ακόμα παραπέρα! Άφησε πίσω του το ψηλό βουνό, τα άσπρα δέντρα, την άσπρη θάλασσα και όλους όσους γνώριζε. Πήρε μαζί του και το μαγικό του καράβι καλού κακού, που δίπλωνε για να χωράει στην τσέπη του.