Μια αξιοσημείωτη συλλογή που εξερευνά το γήρας, τη θνητότητα και την περιβαλλοντική καταστροφή.
Αυτή η ισχυρή και συγκινητική έκδοση, γραμμένη από τον John Burnside, αντλεί έμπνευση από τον Schiller, ο οποίος αναγνώρισε ότι καθώς ένα πράγμα φ fades, κάτι άλλο ανθίζει: παντού και πάντα, σε σπουδαία και μικρά ζητήματα, η νέα ζωή ανθίζει ανάμεσα στα ερείπια.
Σε ποιήματα που εξερευνούν το γήρας, τη θνητότητα, την περιβαλλοντική καταστροφή και την ψυχική ασθένεια, ο Burnside όχι μόνο θρηνεί για ό,τι χάνεται, αλλά και γιορτάζει τις νέες και συχνά απρόσμενες μορφές που προκύπτουν από αυτές τις απώλειες. Μια επιτάφιος για έναν πεθαμένο αγαπημένο καταλήγει με μια ήσυχη αναγνώριση της καθημερινής ομορφιάς – ο ήλιος που ρέει μέσα από τα δέντρα … μια αηδονιό στον κοντινό αγρό, γεμάτη τραγούδι – καθώς ο ομιλητής emerges από την καραντίνα μετά από μια μακρά ασθένεια.
Καθ' όλη τη διάρκεια, ο ποιητής προσηλώνεται στην ποιότητα της χάριτος – θεϊκή, εξαιρετική, κι εφήμερη σαν το φτερό ενός αγγέλου – και τη σπασμένη συνάντηση ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τα πνευματικά και ζωντανά στοιχεία της, ακόμη και με τον εαυτό της: οι αδύνατες ελάφια στους δρόμους / όπως πρόσφυγες. Αναγνωρίζει την αναπόφευκτη φθορά προς τον θάνατο, αλλά βρίσκει ακόμα φωτεινές νότες στο σκοτάδι – επιμένοντας ότι, εδώ και τώρα, και ακόμη και στην παρακμή, ο κόσμος, όταν του δοθεί η δέουσα προσοχή, είναι όλο ΑAnnouncement.
