Τη φετινή χρονιά η Ubisoft αποφάσισε να πρωτοπορήσει και να κυκλοφορήσει δύο νέους τίτλους της σειράς Assassin’s Creed, κάτι που δεν είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε μέχρι τώρα. Το Assassin’s Creed: Rogue κυκλοφόρησε πλάι πλάι με το Assassin’s Creed Unity, αλλά είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει μόνο για Last-Generation κονσόλες. Με λίγα λόγια, ο τίτλος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα αουτσάιντερ, του οποίου τη δόξα έκλεβε το μεγαλείο του AC Unity. Έλα όμως, που έφτασε η ώρα κυκλοφορίας και καθώς όλα τα βλέμματα ήταν στο AC Unity, το παραμελημένο Assassin’s Creed: Rogue αποδείχτηκε αξιότερα και δικαιολογημένα κλέβει την «σκυτάλη» από τον άλλο τίτλο. Το Rogue, λοιπόν, δείχνοντας την αξία του, αν και αργοπορημένα, μπορούμε να πούμε πως δεν είναι μία πρόχειρη κατασκευή της Ubisoft, αλλά αντιθέτως ένα έξυπνο και πρωτότυπο κλείσιμο στην Αμερικανική τριλογία.
Το Assassin’s Creed: Rogue, είναι μία ξεχωριστή εμπειρία μιας και βλέπουμε μέσα από τα μάτια των Ναϊτών, κάτι που δεν συνηθίσαμε στο παρελθόν. Ο Shay είναι ένας ικανότατος δολοφόνος, στον οποίο όμως δεν υπάρχει κάποια αναβάθμιση στο combat. Η ιστορία του παιχνιδιού θα σας κρατήσει προσηλωμένους από την αρχή, έως το τέλος. Επίσης έχουμε πολλές επιστροφές σημαντικών προσώπων από το παρελθόν, όπως ο Haytham, ο Achilles και ο Adewale. Η διάρκεια του παιχνιδιού είναι ικανοποιητική, αφού κάθε φορά που θα ξεκλειδώνετε ένα κομμάτι του χάρτη, από τα viewpoints, τότε θα πνίγεστε από τα διαθέσιμα side missions. Ο γραφικός και ηχητικός τομέας δεν παρουσιάζουν κάποιο πρόβλημα, αντιθέτως κάνουν το Rogue ένα άξια διάδοχο του Black Flag. Με λίγα λόγια, το παραμελημένο Rogue, έρχεται και δείχνει την αξία του στην σειρά Assassin’s Creed.
