Σ’ αναζητώ,
χαμένο παιδί, παιδί του απείρου,
εγώ που δεν βαδίζω σωστά
σε αγαπώ,
όταν πεθαίνω
θα ζεις με αναμνήσεις·
τη μέρα εκείνη
θα αργοσβήνουν,
θα ζωντανεύω εγώ.

Χαμένο παιδί, παιδί του ονείρου,
ποιον πολεμάς
και πώς μaπορώ...
Μέρες οκτώ
έχασα το χαμόγελό μου,
μία το βρήκα
όταν σε βρήκα
μες στη σκιά ήσουν ηχώ,
χαμένο παιδί, παιδί του Ομήρου,
χαμένο παιδί,
ψυχή αινετή και άστρο φωτεινό
στη στράτα την αλαργινή
χειμώνα και καλοκαίρι
μέσα στη νύχτα φέγγεις,
χαμένο παιδί.