Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πέρα μακριά κι ούτε τόσο δα παλιά, σ’ ένα μικρό νησί του χάρτη, υπήρχε ένας ζωγράφος που δεν έκανε τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο απ’ το να ζωγραφίζει. Βουνά κι ουρανούς και βροχές, λιοντάρια και ψάρια και φρούτα κι ανθρώπους, όλα τα ζωγράφιζε με την ίδια απλότητα κι ομορφιά. Ζούσε στην κορυφή ενός βουνού, στο κέντρο του νησιού, κι όλοι οι κάτοικοι τον γνώριζαν και περνούσαν απ’ το σπιτάκι του και του έλεγαν τα παράπονα, τις ιστορίες και τα προβλήματα που είχαν ο ένας με τον άλλον. Τον συμπαθούσαν επειδή δε μιλούσε πολύ, μονάχα άκουγε. Καθόταν πάντα όρθιος, στον καμβά του μπροστά, ζωγράφιζε και άκουγε υπομονετικά τους πόνους των ανθρώπων.