Το Αύγουστο του 1071, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ρωμανός Δ' Διογένης ηγήθηκε μιας ισχυρής στρατιάς με σκοπό να ανατρέψει τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων στην ανατολική καρδιά της Αυτοκρατορίας. Υπό την καθοδήγηση του Τούρκου σουλτάνου, Άλπ Αρσλάν, ο Ρωμανός αναγκάστηκε να δώσει μάχη με μόνο το μισό από τα στρατεύματά του κοντά στο Μαντζικέρτ. Στο τέλος της μοιραίας ημέρας, μεγάλο μέρος του βυζαντινού στρατού είχε σκοτωθεί, οι υπόλοιποι είχαν διασκορπιστεί σε φυγή, και ο Αυτοκράτορας βρισκόταν αιχμάλωτος. Ως αποτέλεσμα, η ανατολική καρδιά της Αυτοκρατορίας αφαιρέθηκε, και αυτή υπήρξε σοβαρά αποδυναμωμένη, ενώ η τουρκική δύναμη επεκτάθηκε γρήγορα, οδηγώντας σε βυζαντινές εκκλήσεις για βοήθεια από τη Δυτική Ευρώπη, κάτι που ενέπνευσε την Πρώτη Σταυροφορία. Αυτό το βιβλίο τοποθετεί τη μάχη στο πλαίσιο της στρατιωτικής ιστορίας της βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Ισλαμικού Κόσμου (Αραβικού και Σελτζούκων Τούρκων) μέχρι την κομβικής σημασίας εμπλοκή στο Μαντζικέρτ το 1071, με ιδιαίτερη έμφαση στις καταβολές, τη διαδικασία και τα αποτελέσματα αυτής της μάχης. Αναλύονται η σύνθεση, τα όπλα και οι τακτικές των πολύ διαφορετικών αντίπαλων στρατών. Το τελευταίο κεφάλαιο αφιερώνεται στην αξιολόγηση της επίδρασης του Μαντζικέρτ στην στρατηγική θέση της βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ανατολία και στον ρόλο της μάχης ως _causus belli_ για τις Σταυροφορίες. Δεκάδες χάρτες και διαγράμματα μάχης υποστηρίζουν το καθαρό κείμενο.