Το Κνωσσός είναι ένα από τα πιο σημαντικά αρχαία μνημεία της Μεσογείου. Παρέμεινε ένα από τους μεγαλύτερους οικισμούς στην Κρήτη από τη Νεολιθική εποχή έως τα ύστερα Ρωμαϊκά χρόνια, αλλά, πέρα από το μέγεθός του, κατείχε ιδιαίτερη σημασία στη μυθολογική φαντασία της Ελλάδας και της Ρώμης ως η έδρα του βασιλιά Μίνωα, ο τόπος του Λαβυρίνθου και το σπίτι του Μινώταυρου. Η ανακάλυψη του ‘Παλατιού του Μίνωα’ από τον Σερ Άρθουρ Εβάνς έχει συνδέσει αμετάκλητα το Κνωσσό με τον ‘χαμένο’ πολιτισμό της Εποχής του Χαλκού στην Κρήτη. Η γοητεία αυτού του ‘χαμένου πολιτισμού’, σε συνδυασμό με τα αξιοσημείωτα επιτεύγματα των καλλιτεχνών και τεχνιτών της ‘Μινωικής’ εποχής, παραμένει έναν σημαντικό πόλο έλξης τόσο για τους μελετητές όσο και για άλλους εκτός του ακαδημαϊκού κόσμου, ως ένας φάρος ρομαντικής προσέγγισης στο παρελθόν. Στο παρόν τόμο, ο James Whitley παρέχει έναν ενημερωμένο οδηγό για τον χώρο και τη λειτουργία του από τη Νεολιθική εποχή έως σήμερα. Αυτή η μελέτη περιλαμβάνει μια επαναξιολόγηση της παλατιανής κοινωνίας της Εποχής του Χαλκού, καθώς και μια εξερεύνηση της ιστορίας του Κνωσσού στη αρχαιολογική φαντασία. Σε αυτή τη διαδικασία, ρίχνει μια κριτική ματιά στις οδηγούσες παραδοχές του Εβάνς και άλλων, ανακατασκευάζοντας πώς και γιατί η παραληφθείσα άποψη αυτού του αρχαίου οικισμού έχει εξελιχθεί από την Εποχή του Σιδήρου έως τη σύγχρονη εποχή.