Ορωμαϊκή αυτοκρατορική στρατιά αποτελούσε έναν από τους κύριους παράγοντες άσκησης πολιτικού ελέγχου από τους αυτοκράτορες. Η αποτελεσματική πολιτική διαχείριση του στρατού ήταν απαραίτητη για τη διατήρηση της ασφάλειας και ευημερίας της αυτοκρατορίας συνολικά. Αυτό το βιβλίο αναλύει τα μέσα διά των οποίων οι αυτοκράτορες ελέγχουν τους στρατιώτες τους και διατηρούν την αφοσίωσή τους από τη μάχη του Άκτιου το 31 π.Χ. έως την πτώση της δυναστείας των Σεβήρων το 235 μ.Χ.

Οι πρόσφατες ανακαλύψεις έχουν επαναστατήσει την κατανόησή μας για τον ρωμαϊκό στρατό. Αυτή η μελέτη παρέχει μια ενημερωμένη σύνθεση μιας σειράς στοιχείων από αρχαιολογικές, επιγραφικές, λογοτεχνικές και νομισματικές πηγές σχετικά με τη σχέση του αυτοκράτορα με τους στρατιώτες του. Αποδεικνύει ότι αυτή η σχέση ήταν έντονα προσωπική. Ο αυτοκράτορας δεν ήταν μόνο ο αρχιστράτηγος, αλλά και ο προστάτης και ευεργέτης τους, ακόμη και μετά την αποστρατεία τους. Ωστόσο, η διαχείριση του στρατού ήταν πιο περίπλοκη από αυτή τη σχέση αυτοκράτορα-στρατιώτη.

Μια αποτελεσματική στρατιά απαιτεί μια κατάλληλη στρατιωτική ιεραρχία για την επιβολή πειθαρχίας και την καθοδήγηση των στρατευμάτων καθημερινά. Αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία για τον αυτοκρατορικό στρατό, ο οποίος ήταν κυρίως διασκορπισμένος κατά μήκος των συνόρων της αυτοκρατορίας, αποτελώντας στην ουσία μια σειρά από ξεχωριστούς στρατούς. Ο αυτοκράτορας έπρεπε να διασφαλίσει την πίστη των αξιωματικών του χτίζοντας αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με αυτούς. Με αυτόν τον τρόπο, ο αυτοκρατορικός στρατός έγινε ένα πολύπλοκο δίκτυο αλληλένδετων δεσμών πίστης που προστάτευε τον αυτοκράτορα από στρατιωτική υπονόμευση.