Γράφαμε στον Πρόλογο της Σειράς μας με τίτλο "Σύγχρονοι Γέροντες" και τα επόμενα: «Επειδή στη δισχιλιόχρονη πορεία της η Εκκλησία του Χριστού είχε πάντοτε στις τάξεις της αγίους, δεχόμαστε χωρίς την παραμικρή αμφιβολία ότι και στους καιρούς μας ζουν και αναδεικνύονται άγιοι. Μόνο που αυτό, κατά την ορθόδοξη τάξη, πιστοποιείται Συνοδικώς. 

Γι' αυτό και οι χριστιανοί πρέπει να αποφεύγουν τις υπερβολές, σε ό,τι αφορά στους σύγχρονους Γέροντες. Ας μη σπεύδουν να τους ανακηρύττουν αναρμοδίως ως αγίους, αποκαλώντας τους έτσι, ή φιλοτεχνώντας εικόνες τους, θέτοντες και φωτοστέφανο πέριξ της κεφαλής τους. Ας μιμούνται το βίο τους, ας εφαρμόζουν τον φωτισμένο τους λόγο και ας εύχονται η Εκκλησία μας, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, να τους κατατάξει στη χορεία των αγίων». 

Και το πλήρωμα του χρόνου, δεν άργησε να έρθει για τον Γέροντα Πορφύριο, αφού 22 χρόνια μετά την οσιακή κοίμησή του (2.12.1991), το Οικουμενικό Πατριαρχείο με Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη του "ανέγραψεν εις το Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον ιερομόναχον Πορφύριον, τον Καυσοκαλυβίτην" [...] (Από την έκδοση) Γέννηση και δύσκολα παιδικά χρόνια Προς το Άγιον Όρος. Δύο αποτυχημένες και μία επιτυχής προσπάθεια Στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων (1918-1925) Λαμβάνει το χάρισμα της ευχής και το διορατικό πριν επιστρέψει στον κόσμο Δέκα πέντε χρόνια στην Εύβοια (1925-1940) Πολυκλινική Αθηνών: Κοντά στον ανθρώπινο πόνο (1940-1973) Στον Άγιο Νικόλαο Καλλισίων Πεντέλης Το όνειρο πραγματοποιείται: Χτίζει Μοναστήρι στο Μήλεσι Η πνευματική του διαθήκη Η οσιακή κοίμησή του (2.12.1991) ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΝ