Όταν ένας πλούσιος εργένης πεθαίνει στον φθινοπωρινό χορό, μια δεσποινίδα αναλαμβάνει τον ανάρμοστο ρόλο της ντετέκτιβ, σε μια κωμωδία γεμάτη δράση.

Η δυναμική Beatrice Steele δεν είναι ακριβώς μια «σωστή δεσποινίς»: είναι φριχτή στο κέντημα, δεν διαθέτει μουσικές ικανότητες και η ζωγραφική της είναι τόσο κακή που τρομάζει τον κόσμο. Παρακολουθεί όμως με τεράστιο πάθος τα εγκλήματα στις εφημερίδες. Κατά τα άλλα, ζει μια απολύτως ευχάριστη ζωή με την μητέρα της που όλο παντρολογάει, τον πατέρα της που όλο κάνει πλάκες, και τις δυο μικρότερες αδελφές της – την όμορφη Louisa και την άχρωμη Mary.

Στον χορό, η Beatrice προσπαθεί να είναι τύπος και υπογραμμός. Ξαφνικά, στα μισά ενός μινουέτου, ο περιζήτητος εργένης Edmund Croaksworth πέφτει νεκρός. Έξω μαίνεται η καταιγίδα κι η βραδιά εξελίσσεται σε μια φρενίτιδα πανικού, φόβου και προδοσίας, αφού είναι ξεκάθαρο πως όλοι είναι παγιδευμένοι μαζί με έναν δολοφόνο. Η Beatrice πρέπει να υπερβεί την κοσμιότητα και την ευπρέπεια, για να φέρει τη δικαιοσύνη – πριν γίνει κι άλλος φόνος.

στην αγγλική ύπαιθρο υπήρχε μια μικρή κωμόπολη που ονομαζόταν Σουάμπσαϊρ,* με πολλά υπέροχα αρχοντι-κά και έναν αηδιαστικό βάλτο. Αυτό ήταν το σπίτι –ένα από τα αρχοντικά, όχι ο βάλτος φυσικά– της Μπεατρίς Στιλ. Στον βάλτο ζούσαν άπειροι βάτραχοι που φωσφόριζαν στο σκοτάδι. Το θέαμα τη νύχτα ήταν εντυπωσιακό, αν και το αδιάκοπο κόασμα αποθάρρυνε κάποιους που, διαφορετικά, θα επέλεγαν να εγκατασταθούν στο γοητευτικό χωριό. Η Μπεατρίς Στιλ ήταν γεματούλα, μ’ ένα χαριτωμένο κενό στα μπροστινά της δόντια και μια λευκή λωρίδα στις μαύρες μπούκλες της, που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια ενός ιδιαίτερα ανταγωνιστικού γύρου ουίστ.** Ήταν παθια-σμένη και πνευματώδης, πράγμα που την έκανε αγαπητή σε φίλους και οικογένεια – τις περισσότερες φορές. Καθώς η Μπεατρίς ήταν από τη φύση της περίεργη, γι’ αυτό πα-ρατηρούσε πάρα πολύ, ένιωθε πάρα πολύ και αναρωτιόταν πάρα πολύ για τη ζωή έξω από το χωριό της. Άλλοι θεωρού-σαν αυτή τη συμπεριφορά πολύ κακό για το τίποτα, καθώς η Μπεατρίς θα τακτοποιούνταν σίγουρα με κάποιον νεαρό από το Σουάμπσαϊρ σ’ ένα αρχοντικό που δεν θα είχε κατα-ληφθεί από βατράχια, θα έκανε οικογένεια και θα ζούσε ευτυχισμένη από τούδε και στο εξής.

Αυτή ήταν η αναμενόμενη πορεία μιας κυρίας, γιατί στο Σουάμπσαϊρ υπήρχαν αυστηροί κανόνες ευπρέπειας. Πριν από χρόνια, ο ιδρυτής της πόλης, ο βαρόνος Φιτζγουίλιαμ Άσμπρουκ, έφυγε από τη θορυβώδη πόλη του Λονδίνου για την ύπαιθρο, αναζητώντας ένα μέρος που θα μπορούσε να διαμορφώσει με βάση τις αρχές της τέλειας εθιμοτυπίας. Μέσα σε λίγους μήνες, συνέταξε ένα φυλλάδιο που διακή-ρυττε αυτές τις αρχές: τον Οδηγό του Σουάμπσαϊρ. Πιστεύοντας ότι οι γυναίκες ήταν ιδιαίτερα επιρρεπείς στον πειρασμό, έγραψε τα συνοδευτικά βιβλία Οδηγός συμπεριφοράς κυριών στο Σουάμπσαϊρ, τόμοι Ι και ΙΙ. Έγραψε επίσης το βιβλίο Οδηγός συμπεριφοράς κυριών στο Σουάμπσαϊρ (ταξιδιωτική έκδοση), για να μη βρεθεί καμία γυναίκα σε ακατάλληλη θέση ενώ βρίσκε-ται εν κινήσει. Τα βιβλία αυτά αποτέλεσαν τα θεμέλια της κοινωνικής σκηνής του Σουάμπσαϊρ.