Από την Αρχαία Ελλάδα έως τον Μεσαίωνα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τη βλέννα του σαλιγκαριού για ιατρικούς σκοπούς.

Βοήθησε στην ανακούφιση του φλεγμονώδους δέρματος και των γαστρεντερικών ελκών και στη θεραπεία του βήχα όταν χρησιμοποιείται σε σιρόπι.

Επιπλέον, πριν από δεκαετίες, στη Νότια Ιταλία, οι άνθρωποι συνέλεγαν τα μονοπάτια για να θεραπεύσουν διάφορες δερματικές βλάβες, όπως δερματίτιδα, ελαφριά ακμή, κονδυλώματα και κάλους.