Μια εκτενή ιστορία της Εποχής του Διαφωτισμού, που δείχνει πώς, αν και ήταν μια εποχή προόδου σε πολλούς τομείς, ήταν επίσης μια εποχή σκληρότητας και μισαλλοδοξίας. Κατά τη διάρκεια του 1600, ανάμεσα στο τέλος της Αναγέννησης και την έναρξη του Διαφωτισμού, η Ευρώπη βίωσε μια επαναστατική περίοδο γνωστή ως Εποχή του Διαφωτισμού. Αυτή η επαναστατική περίοδος παρουσίασε μεγάλες προόδους στους τομείς της τέχνης, της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της πολιτικής θεωρίας και της οικονομίας. Ωστόσο, όλα αυτά επιτεύχθηκαν σε ένα περιβάλλον εξαιρετικής πολιτικής αναταραχής και παράλογης συμπεριφοράς σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, με τη μορφή εσωτερικών συγκρούσεων και διεθνών πολέμων. Όντως, η Εποχή του Διαφωτισμού γεννήθηκε ταυτόχρονα με τον Τριακονταετή Πόλεμο, ο οποίος θα καταστρέψει την κεντρική Ευρώπη σε βαθμό που δεν θα ξαναβλέπουμε μέχρι τον εικοστό αιώνα. Η περίοδος αυτή είδε επίσης την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών σε όλο τον κόσμο και μια κερδοφόρα νέα διατλαντική εμπορία ξεκίνησε, φέρνοντας μετασχηματιστικό πλούτο στην κοινωνία της δυτικής Ευρώπης. Ωστόσο, υπήρχε μια σκοτεινή πλευρά σε αυτόν τον λαμπρό πλούτο: εξαρτήθηκε από τη μαζική σκλαβιά. Με την εξερεύνηση των κεντρικών γεγονότων και τη ζωή μερικών από τους πιο επιδραστικούς χαρακτήρες της εποχής, όπως οι Καραβάτζιο, Ρέμπραντ, Νεύτων, Ντεκάρτ, Σπινόζα, Λουδοβίκος XIV και Κάρολος Α', ο Παύλος Στραθέρν αφηγείται την ιστορία αυτής της παραδοξολογικής εποχής, ενώ μετρά το ανθρωπιστικό κόστος της επιβολής της προόδου και της μοντερνικότητας πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο Δυτικός κόσμος.