«Όχι πάλι! Όχι πάλι, Παναγιά μου!» Δεν το φωνάζει το στόμα μου, η ψυχή μου το ουρλιάζει καθώς τρέχω με το χέρι σηκωμένο για να σφαλίζει τα ξεραμένα χείλη και τα δόντια μου που κροταλίζουν. Νομίζω πως τα σωθικά μου ανακατεύονται, χολή θαρρώ πως θα βγάλω, πικρή χολή σαν κι αυτή που γεύομαι κοντά ένα μήνα τώρα, από τότε που άρχισε η εισβολή. Τα πόδια μου βροντούν με πάταγο απάνω στα μωσαϊκά καθώς τρέχω, σάμπως για να γαντζωθούν και να με κρατήσουν ορθή, στ’ αλήθεια δεν ξέρω πώς βαστιέμαι και δε σωριάζομαι στον μακρύ διάδρομο. Δεξιά κι αριστερά μου πόρτες, άλλες κλειστές κι άλλες μισάνοιχτες, ούτε που θυμάμαι πόσες φορές τις έχω διαβεί, πότε με αγωνία, πότε με άχθος, πότε με θλίψη, μα τώρα δε σταματώ σε καμία, δεν μπορώ. Βόγκοι πόνου ακούγονται από κάποιες, νεκρική σιγή σε άλλες, μυρωδιά βρόμικου αίματος, άρρωστων χνότων και μπαγιάτικων απολυμαντικών απ’ άκρη σ’ άκρη, πνιγμονή μού φέρνουν, λιποθυμιά. «Όχι πάλι… Όχι…» Αυτό ψελλίζω ξανά και ξανά, σάμπως και η επαναλαμβανόμενη άρνησή μου μπορεί να πάρει απ’ τους ώμους μας τον σταυρό του μαρτυρίου που θα φορτωθούμε δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες. «Μέχρι κι ο Υιός Σου μια φορά μονάχα τον σήκωσε, Παναγία μου. Εμείς γιατί…;»
Γίνε μέλος με ένα πάτημα, με Google, Apple ή Facebook