Καινούργια χρονιά· η πρώτη μέρα που γυρνούσα στο σχολείο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Κι ήμουν αγχωμένη – τόσο αγχωμένη, που είχα κάνει τρεις φορές εμετό το πρωί. Ο σφυγμός μου ήταν ανησυχητικά γοργός· ένοχος για το δυνατό μου καρδιοχτύπι ήταν το άγχος, για να μην αναφέρω την ανάγκη να βγάλω ό,τι είχα και δεν είχα στα σωθικά μου. Έστρωσα την καινούργια μου στολή για το σχολείο και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη του μπάνιου, αναγνωρίζοντας με δυσκολία τον εαυτό μου. Σκούρο μπλε πουλόβερ με το έμβλημα του κολεγίου Τόμεν στο στήθος, λευκό πουκάμισο και κόκκινη γραβάτα. Έμοιαζα με δείγμα. Ένιωθα σαν δείγμα.
Τα μακριά καστανά μαλλιά μου ήταν λυτά κι έφταναν μέχρι τη μέση της πλάτης, με μια απλή κόκκινη κορδέλα να τα κρατάει μακριά από το πρόσωπό μου. Δεν ήμουν καθόλου βαμμένη κι έδειχνα τόσο μικρή και ασήμαντη όσο ένιωθα. Τα μάτια μου ήταν πολύ μεγάλα για το πρόσωπό μου και είχαν μιαν έντονη μπλε απόχρωση. Ήθελα να πιστεύω πως ό,τι μου έλειπε από ύψος και στήθος, το αναπλήρωνα με ωριμότητα. Ήμουν ένας άνθρωπος μετρημένος, μια γέρικη ψυχή.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!