«Εί-εί-εί-είσαι παλαβός» έκανε ο Τομ και συνειδητοποίη­σα ότι φοβόταν, αφού τραύλισε μια φορά παραπάνω από τα συνηθισμένα. Κρατούσα ακόμη τη φιγούρα δράσης του Λουκ Σκαϊγουόκερ πάνω από το κεφάλι μου, έτοιμος να την πετάξω στ’ ανάντη του ποταμού, κόντρα στο ρεύμα. Μέσα από το πυκνό δάσος που απλωνόταν κι απ’ τις δυο πλευρές του ποταμιού ακούστηκε μια κραυγή που έμοιαζε προειδοποιητική. Ακούστηκε σαν κρώξιμο κουρούνας. Αλλά τίποτα δεν με σταματούσε, ούτε Τόμηδες ούτε κουρούνες – εγώ ήθελα να δω αν μπορούσε να κολυμπήσει ο Λουκ Σκαϊγουόκερ. Που τώρα διέσχιζε τον αέρα. Ο ανοιξιάτικος ήλιος είχε βουτήξει κάτω προς τις δεντροκορφές, εκεί όπου είχαν ξεπεταχτεί τα φύλλα και κάπου κάπου το φως αστραποβολούσε πάνω στην πλαστική φιγούρα που στροβιλιζόταν αργά. Ο Λουκ χτύπησε την επιφάνεια του νερού μ’ ένα μικρό πλατς – εν πάση περιπτώσει δεν μπορούσε να πετάξει. Δεν βλέπαμε τον Λουκ, μόνο τη μαιανδρική, μεταβαλλόμενη επιφάνεια του ποταμού με την ψηλή στάθμη από τους λιωμένους πάγους, που μ’ έκανε να σκεφτώ έναν παχύ σφιγκτήρα, ένα ανακόντα που ερχόταν διπλώνοντας και ξεδιπλώνοντας καταπάνω μας.

Είχα μετακομίσει στους συγγενείς μου σε τούτο τον μικρό σκατότοπο το περασμένο φθινόπωρο αμέσως μετά τα δέκατα τέταρτα γενέθλιά μου και δεν είχα ιδέα τι κάνουν τα σκατόπαιδα σε μέρη σαν το Μπαλαντάιν για να μην κρεπάρουν από τη βαρεμάρα. Αλλά όταν ο Τομ μου είπε ότι τώρα την ά-ά-άνοιξη ο ποταμός ήταν τρομαχτικός και επικίνδυνος και ότι του είχαν απαγορεύσει αυστηρά από το σπίτι να πλησιάζει εκεί, σκέφτηκα πως αυτό τουλάχιστον ήταν ένα μέρος για να ξεκινήσει κανείς. Δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να πείσω τον Τομ, μια που ήταν σαν κι εμένα: χωρίς φίλους και μέλος της κάστας παριών στην τάξη. Νωρίτερα σήμερα, σ’ ένα διάλειμμα ο Φάτσο μου εξήγησε αυτό εκεί με τις κάστες, αλλά είπε πως εγώ είμαι στην κάστα των πιράνχας και τότε σκέφτηκα εκείνα τα ψάρια που μοιάζουν να ’χουν πριονόλαμες για δόντια και ξεσκίζουν όλη τη σάρκα από έναν ταύρο σε μερικά λεπτά, και μου φάνηκε πως ακουγόταν σαν μια πολύ άνετη κι ανέμελη κάστα.