Ορισμένες φορές, για να μπορέσουν οι άνθρωποι να καταλάβουν το νόημα όσων λέω, αναγκάζομαι να κατέβω από τη σκηνή. Κι αυτό όχι επειδή δεν μπορούν να με δουν πάνω σ’ εκείνη την τεράστια σκηνή. Φοράω ρούχα σε έντονο πορτοκαλί χρώμα λόγω του μοναχικού μου σχήματος. Μπορεί κανείς εύκολα να με εντοπίσει ακόμη κι απ’ την άλλη άκρη της πόλης. Πόσο μάλλον μέσα σε ένα αμφιθέατρο. Ωστόσο, σκέφτηκα ότι αν περπατούσα στο ίδιο επίπεδο μ’ εκείνους και τους κοιτούσα στα μάτια, θα γινόμουν πιο σαφής λέγοντάς τους ότι: «Οι επιλογές μας στη ζωή καθορίζουν το ταξίδι μας. Τα περισσότερα από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι εκτός του ελέγχου μας, αλλά το πώς αντιδρούμε εξαρτάται πάντα από εμάς». Το 2019, προσκλήθηκα να μιλήσω στη Σιγκαπούρη, στο συνέδριο Δάσκαλοι του αιώνα. Χίλιοι νέοι κρέμονταν κυριολεκτικά από τα χείλη μου, θεωρώντας ότι ως μοναχός θα μιλούσα για κάτι πολύ σοβαρό. Ωστόσο, πάντοτε πιστεύω πως ένα περίπλοκο ζήτημα μπορεί να γίνει απλό μέσα από το χιούμορ.

Ορισμένες φορές τα πνευματικά, επιστημονικά ή ψυχολογικά ζητήματα μπορούν να παρουσιαστούν ως υψηλά ιδανικά που δεν μπορεί να προσεγγίσει ο οποιοσδήποτε. Δε χρειάζεται όμως να είναι έτσι τα πράγματα. Οι δάσκαλοί μου πάντα μου έλεγαν: «Η ικανότητα να εξηγείς σύνθετα θέματα με απλό τρόπο είναι ένδειξη ευφυΐας». Αυτή ήταν πάντοτε η αποστολή μου: να παρουσιάζω ιδέες που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή των ανθρώπων με εύπεπτο και διασκεδαστικό τρόπο. Η ζωή των περισσότερων ανθρώπων είναι τόσο έντονη, ώστε χρειάζονται ανακούφιση. Θέλουν πρώτα να περάσουν καλά, προτού μπορέσουν να διανοηθούν την αυτοβελτίωση. Γι’ αυτό κι εγώ τους λέω ανέκδοτα. Παρότι όλα όσα λέω είναι σοβαρά και μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους εφόσον εφαρμοστούν στην καθημερινή τους ζωή, μέσα από το χιούμορ και τις ιστορίες κατορθώνω να αγγίζω την καρδιά τους και να τους βοηθώ πιο ουσιαστικά.