Ο Στίβεν σήκωσε τον γιακά του παλτού του, καθώς προχωρού­σε με γοργό βήμα στην αποβάθρα. Ένα παχύ στρώμα ομίχλης σκέπαζε τον σταθμό. Οι πελώριες ατμομηχανές σφύριζαν μακρό­συρτα, απλώνοντας σύννεφα ατμού στην παγερή ατμόσφαιρα. Τα πάντα ήταν λερά, καλυμμένα από την κάπνα. Τι απαίσια χώρα… τι απαίσια πόλη! αναλογίστηκε με αποστρο­φή ο Στίβεν. Ο αρχικός ενθουσιασμός του για το Λονδίνο, τα καταστήματά του, τα εστιατόριά του, τις καλοντυμένες, γοητευτικές γυναίκες του είχε ξεθωριάσει. Πλέον στα μάτια του η πόλη φάνταζε σαν ένα λα­μπερό πετράδι καρφωμένο σε κάποιο θλιβερό πλαίσιο. Μακάρι να βρισκόταν πίσω στη Νότια Αφρική τώρα… Ένιωσε ένα σφίξιμο από τη νοσταλγία για τον τόπο του· τον ήλιο, τον γαλα­νό ουρανό, τους ολάνθιστους κήπους… εκείνους τους θάμνους τους κατάφορτους με μπλε γιασεμιά, τις περικοκλάδες που σκαρ­φάλωναν σε κάθε καλύβι. Κι εδώ… βρομιά, λέρα και απέραντα πλήθη που κινούνταν, βιάζονταν, διαγκωνίζονταν. Αεικίνητα μυρμήγκια που πηγαινοέρ­χονταν εργατικά ολόγυρα στη μυρμηγκοφωλιά τους. Μακάρι να μην είχα έρθει, σκέφτηκε προς στιγμήν. Τότε θυμήθηκε τον σκοπό του· τα χείλη του σφίχτηκαν απο­φασιστικά, σχηματίζοντας μια ευθεία γραμμή. Όχι, που να πάρει ο διάολος, δε θα έκανε πίσω! Χρόνια σχεδίαζε αυτή τη στιγμή.

Χρόνια σκόπευε να κάνει αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει. Ναι, θα προ­χωρούσε κανονικά! Εκείνος ο στιγμιαίος δισταγμός, εκείνη η απρόσμενη αμφισβή­τηση του εαυτού του, Γιατί; Αξίζει τον κόπο; Γιατί αυτή η εμμονή στο παρελθόν; Γιατί δεν είναι προτιμότερη η λήθη;, όλα αυτά δεν ήταν παρά εκφάνσεις αδυναμίας. Δεν ήταν κανένα αγοράκι να αλλά­ζει κατεύθυνση και πορεία από τα τερτίπια μιας στιγμής. Ήταν άν­δρας σαράντα ετών, μυαλωμένος και σίγουρος για τον εαυτό του. Θα προχωρούσε κανονικά. Θα έκανε αυτό που είχε έρθει να κά­νει στην Αγγλία. Επιβιβάστηκε στο τρένο και προχώρησε στον διάδρομο του βαγονιού αναζητώντας μια θέση. Είχε απομακρύνει με ένα νεύ­μα έναν αχθοφόρο που έκανε να τον πλησιάσει, και κουβαλούσε ο ίδιος τη βαλίτσα του από ακατέργαστο δέρμα. Έστρεφε το βλέμ­μα του στις διαδοχικές καμπίνες. Το τρένο ήταν γεμάτο. Απέμε­ναν μόλις τρεις μέρες ως τα Χριστούγεννα. Ο Στίβεν Φαρ κοιτού­σε δυσαρεστημένος τα κατάμεστα βαγόνια.