Θέλω να πω, δεν το πιστεύω πως όλο αυτό συμβαίνει σ’ εμένα. Δε λέει να μου φύγει η σκέψη από το μυαλό – ίσως όλο αυτό να είναι ένα όνειρο και να ξυπνήσω σε λίγο.
ΜΕΪΧΙΟΥ: Ναι, υποθέτω είναι αναμενόμενο να νιώθετε έτσι.
ΛΕΝΑΡΝΤ: Θέλω να πω – όλο αυτό μου φαίνεται μεγάλη βλακεία.
ΜΕΪΧΙΟΥ: (αυστηρά) Βλακεία, κύριε Βόουλ;
ΛΕΝΑΡΝΤ: Ε, ναι. Θέλω να πω, πάντα ήμουν ανοιχτός άνθρωπος, της παρέας – τα πάω καλά με τους ανθρώπους, κάνω φίλους, σαν να λέμε. Θέλω να πω… δεν είμαι ο τύπος που κάνει τέτοια – να, δεν είμαι της βίας. (Παύση.) Αλλά μάλλον όλα θα πάνε… καλά, λέω τώρα, ε; Θέλω να πω, δε σε καταδικάζουν ποτέ σε αυτή τη χώρα για πράγματα που δεν έχεις κάνεις, όχι;
ΜΕΪΧΙΟΥ: Το νομικό μας σύστημα είναι, κατά την άποψή μου, το καλύτερο στον κόσμο. (Ο ΛΕΝΑΡΝΤ δεν καθησυχάζεται και πολύ.)
ΛΕΝΑΡΝΤ: Φυσικά ήταν και εκείνη η υπόθεση του –πώς τον έλεγαν να δεις– Άντολφ Μπεκ. Τις προάλλες διάβαζα για αυτή. Τον έκλεισαν πολλά χρόνια στη φυλακή, και μετά βρήκαν πως ήταν άλλος τελικά, ένας Σμιθ. Και μετά του έδωσαν χάρη. Παράξενο δεν είναι;