Διάφορες πνευματικές παραδόσεις ανά τον κόσμο, απ’ αρχαιοτάτων χρόνων, είχαν καταδείξει τη σημασία αυτών των βαθύτερων στρωμάτων, οι ανάγκες των οποίων είναι ζωτικά υπαρξιακές, ενώ όποια αποξένωση από τα στρώματα αυτά καθιστά τον άνθρωπο εγωκεντρικό, φίλαυτο, χωρίς ουσιαστική συμπόνια, αγάπη και σοφία. Τον αποκόπτει από καθετί ιερό που κρύβεται στα βάθη της ύπαρξής του και κατ’ επέκταση λειψό και κατακερματισμένο. Τον καθιστά μη ά-τομο και κάθε ψυχοθεραπευτική φιλοσοφία και πρακτική που δε λαμβάνει υπόψη της το Σύνολο του ανθρώπου αναπόφευκτα συμμαχεί με το λειψό και το ατελές. Στο πόνημά του αυτό ο Γρηγόρης Βασιλειάδης επιχειρεί με επιτυχία να αποκαταστήσει την έννοια της ψυχοθεραπείας στη διευρυμένη διάστασή της, που σέβεται το ανθρώπινο ενδοψυχικό Σύνολο και όχι μόνο τις ανάγκες, τους φόβους και τις ανασφάλειες του «εγώ». Μιας ψυχοθεραπείας χωρίς την αναγκαιότητα επιθετικών προσδιορισμών και ασαφειών. Μιας ψυχοθεραπείας με έναν ώριμο και ξεκάθαρο κώδικα δεοντολογίας.