ΚΑΡΛΑ: Γνωρίζετε ποια είμαι;
ΤΖΑΣΤΙΝ: Είστε η Κάρλα Λε Μαρσάν του Μόντρεαλ.
ΚΑΡΛΑ: Στην πραγματικότητα, το όνομά μου δεν είναι Λε Μαρσάν.
ΤΖΑΣΤΙΝ: Κι όμως, είναι. Στα μάτια του νόμου, τουλάχιστον.
ΚΑΡΛΑ: Ώστε γνωρίζετε τα πάντα για μένα;
ΤΖΑΣΤΙΝ: Διαχειριζόμαστε τις υποθέσεις του κυρίου Ρόμπερτ Λε Μαρσάν εδώ και αρκετά χρόνια.
ΚΑΡΛΑ: Καλώς, τότε, ας μπούμε στο ψητό. Το όνομά μου μπορεί στα μάτια του νόμου να είναι Λε Μαρσάν μετά την πράξη υιοθεσίας – ή ονοματοθεσίας ή habeas corpus ή όπως τα λέτε εσείς οι δικηγόροι. Γεννήθηκα όμως… (Κάνει παύση.) …Κάρολαϊν Κρέιλ. Κάρολαϊν έλεγαν και τη μητέρα μου. Πατέρας μου ήταν ο Άμιας Κρέιλ. Πριν από δεκαέξι χρόνια δίκασαν τη μητέρα μου, επειδή δηλητηρίασε τον πατέρα μου. Και αποφάνθηκαν ότι ήταν ένοχη. (Παίρνει βαθιά ανάσα.) Σωστά τα λέω;
ΤΖΑΣΤΙΝ: Ναι, έτσι έχουν τα γεγονότα.
ΚΑΡΛΑ: Εγώ τα έμαθα μόλις έξι μήνες πριν.
ΤΖΑΣΤΙΝ: Όταν ενηλικιωθήκατε;
ΚΑΡΛΑ: Ναι. Δε νομίζω πως ήθελαν να τα μάθω. Ο θείος Ρόμπερτ και η θεία Μπες, εννοώ. Όλα αυτά τα χρόνια μού έλεγαν ότι οι γονείς μου σκοτώθηκαν σε δυστύχημα όταν ήμουν πέντε χρόνων. Αλλά η μητέρα μου είχε αφήσει ένα γράμμα – για να μου το δώσουν όταν έκλεινα τα είκοσι ένα, δε γινόταν λοιπόν να μη μου τα πουν όλα.