Όμως, η αλήθεια είναι ότι όλοι μας παίρνουμε αποφάσεις από συνήθεια, περιορίζοντας τους εαυτούς μας. Είναι κάτι τόσο φυσικό, όσο ένα ηλιοβασίλεμα, και τόσο θεμελιώδες, όσο η βαρύτητα. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί ο εγκέφαλός μας, κι αυτό εξηγεί το γιατί το κίνητρο είναι μια βλακεία. Ακόμα και η καλύτερη παρότρυνση ή μια τεχνική αυτοβοήθειας δεν είναι παρά μια προσωρινή βοήθεια. Δεν πρόκειται να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλός σου. Δεν πρόκειται να ενισχύσει τη φωνή σου, ούτε να βελτιώσει τη ζωή σου. Το κίνητρο δεν αλλάζει το παραμικρό. Η ζόρικη αφετηρία που είχα στη ζωή μου ήταν κάτι που εγώ –και μόνο εγώ– μπορούσα να διορθώσω.
Οπότε επιδίωξα τον πόνο, ερωτεύτηκα την ταλαιπωρία και, τελικά, μπόρεσα να μεταμορφώσω τον εαυτό μου από το πιο αδύναμο, χαμένο κορμί σε ολόκληρο τον κόσμο στον δυνατότερο άντρα που έπλασε ποτέ ο Θεός. Ή, τουλάχιστον, έτσι λέω στον εαυτό μου. Κατά πάσα πιθανότητα, η παιδική σου ηλικία ήταν πολύ καλύτερη από ό,τι η δική μου, ενώ ακόμα και τώρα μπορεί να έχεις ένα αξιοπρεπέστατο επίπεδο στη ζωή σου, όμως, ό,τι και να είσαι, ό,τι και να είναι ή να ήταν οι γονείς σου, όπου και να ζεις, ό,τι και να κάνεις για να βγάζεις το ψωμί σου ή όσα χρήματα και να έχεις, το πιθανότερο είναι ότι αξιοποιείς γύρω στο σαράντα τοις εκατό των πραγματικών σου δυνατοτήτων.
Μεγάλο κρίμα! Όλοι μας έχουμε τις δυνατότητες να είμαστε κάτι πολύ περισσότερο.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!