Ο αρχαίος κόσμος που μεταμόρφωσε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τη διάρκεια της ζωής του, υπήρξε και πάλι μεταμορφωμένος από τον θάνατό του. Οι αυτοκρατορικές δυναστείες των διαδόχων του ενσωμάτωσαν και αναδιοργάνωσαν την καταρρεύσασα Περσική αυτοκρατορία, δημιουργώντας μια νέα χερσαία αυτοκρατορία που εκτεινόταν από τις ακτές της Μεσογείου μέχρι την περιοχή της Βακτριανής. Στην παλιά Ελλάδα, μια εύθραυστη ισορροπία δυνάμεων διαταρασσόταν συνεχώς από πολέμους. Έπειτα, από τα τέλη του τρίτου αιώνα, η στρατιωτική και διπλωματική δύναμη της Ρώμης επανειλημμένα νίκησε και κατέρριψε κάθε μία από τις μετα-Αλεξανδρινές πολιτικές δομές.

Η Ελληνορωμαϊκή περίοδος (περ. 323-30 π.Χ.) υπήρξε λοιπόν μια εποχή κατακερματισμού, βίαιων αντιπαραθέσεων μεταξύ μεγάλων κρατών και αγώνων μικρών πολιτειών για τη διατήρηση μιας ψευδαίσθησης ανεξαρτησίας. Ωστόσο, ήταν επίσης μια περίοδος ανάπτυξης, ευημερίας και διανοητικής επιτυχίας. Ένα τεράστιο δίκτυο διαδόθηκε μέσω του εμπορίου, της επιρροής και της πολιτιστικής επαφής, από την Ιταλία μέχρι το Αφγανιστάν και από τη Ρωσία μέχρι την Αιθιοπία, εμπλουτίζοντας και δίνoντας ζωή σε κέντρα πλούτου, εξουσίας και διανοητικής ζύμωσης.

Από τις πρώτες ημέρες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μέσω των πολέμων με τη Ρώμη, των επιδρομών πειρατών, του θανάτου της Κλεοπάτρας και της διασποράς των Εβραίων, μέχρι τον θάνατο του Αδριανού, ο Χανιώτης εξετάζει τις κοινωνικές δομές, τις οικονομικές τάσεις, τις πολιτικές αναταραχές και την τεχνολογική πρόοδο μιας εποχής που εκτείνεται σε πέντε αιώνες και όπου, ίσως, ξεκίνησε η μοντέρνα εποχή.