Το 1187 οι στρατιές του Σαλαντίν πολιόρκησαν την ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ. Είχε προηγουμένως εξοντώσει τον στρατό της Ιερουσαλήμ στη μάχη του Χαττίν, και πίσω από τα ψηλά τείχη της πόλης μια τελευταία άμυνα ηγούνταν από μια απίθανη τριάδα - συμπεριλαμβανομένης της Σιβυλλας, Βασίλισσας της Ιερουσαλήμ. Αν και δεν μπορούσαν να αντισταθούν στον Σαλαντίν, είχαν την ελπίδα να διαπραγματευτούν όρους που θα σώσουν τις ζωές των κατοίκων της πόλης. Η Βασίλισσα Σιβύλλα ήταν η τελευταία μιας σειράς ισχυρών γυναικών ηγετών στους Σταυροφόρους Πολιτείες της Ανατολής. Ωστόσο, παρά τα πολλά βιβλία που έχουν γραφτεί για τις Σταυροφορίες, μια διάσταση λείπει: οι ιστορίες των γυναικών. Οι βασίλισσες και οι πριγκίπισσες παρουσιάζονταν συνήθως ως παθητικοί φορείς γης και βασιλικού αίματος. Στην πραγματικότητα, οι γυναίκες κυβέρνησαν, διεξήγαγαν διπλωματικές διαπραγματεύσεις, έπαιρναν στρατηγικές αποφάσεις, συνέδεαν συμμαχίες, επαναστάτησαν και ανέλαβαν αρχιτεκτονικά έργα. Η γιαγιά της Σιβύλλας, Βασίλισσα Μελισσέντα, ήταν η πρώτη βασίλισσα που κατέλαβε πραγματική πολιτική εξουσία στην Ιερουσαλήμ και κυβέρνησε υπό το αποκλειστικό της δικαίωμα. Εξαπάτησε τόσο τον σύζυγό της όσο και τον γιο της για να αποκτήσει πραγματική δύναμη στο βασίλειό της και ήταν μια δύναμη που πρέπει να ληφθεί υπόψη στην πολιτική της μεσαιωνικής Μέσης Ανατολής. Οι ζωές της Αρμενίας μητέρας της, των τριών αδελφών της και των θυγατέρων και εγγονών τους ήταν εξίσου συναρπαστικές. Οι ζωές αυτής της πρωτοπόρας δυναστείας βασιλισσών, καθώς και της Σταυροφόρου Βασίλισσας Ελισάβετ της Ακιντάνια, είναι το επίκεντρο του ντεμπούτου βιβλίου της Κάθριν Πανγκόνις. Στο έργο της "ΒΑΣΙΛΙΣΣΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ" εξερευνά τον ρόλο που διαδραμάτισαν οι γυναίκες στη διακυβέρνηση της Μέσης Ανατολής κατά περιόδους έντονης αστάθειας και πώς κατάφεραν να κυβερνήσουν και να αποκτήσουν περισσότερη εξουσία όταν τους δινόταν η ευκαιρία.