Ο Χριστός δε ζήτησε την τελειότητα αλλά την αυθεντικότητά μας. Η τελειότητα δεν ανήκει στον κόσμο τούτο, ούτε στον άνθρωπο, αλλά μονάχα στον Θεό. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι τέλειος γιατί είναι κτιστός και θνητός. Κάθε προσπάθεια στον κόσμο αυτό να συναντηθούμε με την τελειότητα καταλήγει σε νεύρωση. Κουβαλάμε τον θάνατο αλλά διψάμε την αιωνιότητα. Ζούμε στη γη λαχταρώντας τον ουρανό. Δε μας χωράει ο θάνατος γιατί πλαστήκαμε για την αθανασία. Ας βγούμε λοιπόν από το άγχος της νευρωτικής τελειότητας. Ας φύγουμε από την τοξική ενοχή που μας βρίσκει συνεχώς ανίκανους και άχρηστους. Ας αγκαλιάσουμε αυτό που «είμαστε» κι εκείνο που πραγματικά μπορούμε να «γίνουμε». Διότι μονάχα ένας άνθρωπος που ζει με ευγνωμοσύνη στο παρόν μπορεί να διαμορφώσει ένα υπέροχο αύριο. Η τελειότητα δεν είναι ανθρώπινη συνθήκη ούτε πραγματικότητα της παρούσας φάσης ζωής. Όταν ο Χριστός μάς λέει να γίνουμε τέλειοι, όπως τέλειος είναι κι ο Θεός, δεν αναφέρεται στη δική μας τελειότητα, διότι αυτή δεν μπορεί να υπάρξει σε έναν κόσμο σημαδεμένο από τον χρόνο και τον θάνατο.