Γεννήθηκα μ’ εκκεντρική καρδιά. Σ’ έναν απ’ τους θαλάμους της καρδιάς μου, όπου οι πιο πολλοί έχουν τρεις θύρες, εγώ έχω δύο. Δύο περιστρεφόμενες θύρες, που τα Χριστούγεννα του 2016 πήγαιναν να βγουν από τους μεντεσέδες τους. Η αορτή είναι η κεντρική σου αρτηρία, η σωτηρία σου, μεταφέρει το αίμα που οξυγονώνεται από τους πνεύμονές σου και γίνεται η ζωή σου. Αλλά έχουμε ανακαλύψει ότι η αορτή μου έχει πιεστεί με τον χρόνο και έχει βγάλει μια φυσαλίδα. Μια φυσαλίδα στα πρόθυρα να σκάσει, κάτι που θα μ’ έστελνε στην άλλη ζωή προτού προλάβω να καλέσω τα επείγοντα. Προτού προλάβω να πω το αντίο σε τούτη τη ζωή. Να με λοιπόν. Νοσοκομείο Μάουντ Σαϊνάι. Πόλη της Νέας Υόρκης. Να με κοιτάω από ψηλά ενώ τα αψιδωτά φώτα αντανακλώνται στο ανοξείδωτο ατσάλι. Σκέφτομαι ότι το φως είναι πιο σκληρό από τον ατσάλινο πάγκο όπου κείτομαι. Αισθάνομαι το σώμα μου ξέχωρο από μένα. Σάρκα μαλακή και κόκαλα σκληρά.
Δεν είναι όνειρο μήτε όραμα, αλλά είναι σαν να μ’ έχει στα δύο πριονίσει κάποιος θαυματοποιός. Τούτη η εκκεντρική καρδιά έχει παγώσει. Πρέπει να γίνει κάποια ανακατασκευή πέρα από όλο αυτό το καυτό αίμα που στροβιλίζεται κι επιφέρει χάος, κάτι που το αίμα τείνει να κάνει όταν δε σε βαστάει ζωντανό. Αίμα κι αέρας. Αίμα και σωθικά. Αίμα και μυαλό, αυτό απαιτείται τώρα, τούτη τη στιγμή, αν είναι να συνεχίσω να τραγουδάω τη ζωή μου και να τη ζω. Το αίμα μου. Το μυαλό και τα χέρια του θαυματοποιού που στέκει από πάνω μου και μπορεί μια αληθινά κακή μέρα να τη μεταβάλει σε μια μέρα αληθινά καλή με τη σωστή στρατηγική κι εκτέλεση.
Νεύρα από ατσάλι και λεπίδες από ατσάλι. Τώρα αυτός ο άντρας ανασηκώνεται και φτάνει στο στήθος μου, χειρίζεται το νυστέρι του συνδυάζοντας τις δυνάμεις του επιστήμονα και του χασάπη. Οι δυνάμεις απαιτούν διάρρηξη και εισβολή σε κάποιου την καρδιά. Τα μαγικά της επιστήμης. Ξέρω ότι δε θα μου φαίνεται καλή η μέρα όταν ξυπνήσω ύστερα από αυτές τις οχτώ ώρες στο χειρουργείο, αλλά ξέρω συνάμα ότι το να ξυπνήσω είναι καλύτερο από την άλλη εκδοχή. Ακόμα κι αν δεν μπορώ ν’ ανασάνω κι αισθανθώ ότι ασφυκτιώ. Ακόμα κι αν απεγνωσμένα ρουφάω αναζητώντας αέρα κι αέρα δε βρίσκω.