Οι Lyndon Baines Johnson, Margaret Thatcher, Bill Clinton, Tony Blair, Barack Obama, Gordon Brown, Theresa May και Donald Trump είχαν διαφορετικά κίνητρα, μεθόδους και διαδρομές, αλλά όλοι επιδίωξαν το υψηλότερο αξίωμα. Όταν όμως έφτασαν στο στόχο τους, συχνά διαπίστωσαν ότι η εξουσία που είχαν φανταστεί ήταν φαινομενική. Οι ευρείες οράσεις τους για μεταρρύθμιση θόλωσαν. Αντιμετώπισαν γραφειοκρατικά εμπόδια, αλλά συχνά το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν ο ίδιος τους ο χαρακτήρας.

Παρ' όλα αυτά, οι προσωπικότητές τους μπορούσαν να τους βοηθήσουν όσο και να τους βλάψουν. Αρκετά επιτυχής, ο LBJ έδειξε μικρή ένδειξη ότι υποστήριζε αυτό που είναι πιο γνωστός - τον Νόμο περί Πολιτικών Δικαιωμάτων - αλλά η αποφασιστικότητα, η επιμονή και η πολιτική του ικανότητα του επέτρεψαν να υποτάξει το Κογκρέσο στη θέλησή του.

Ο David Runciman εξετάζει τους περιορισμούς της υψηλής θέσης και πώς οι προσωπικές ιστορίες αυτών που πέτυχαν τα υψηλότερα αξιώματα βοήθησαν να καθοριστούν οι επιτυχίες και οι αποτυχίες τους κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Αυτές οι πορτραίτες δείχνουν ποιες προσωπικότητες είναι πιο αποτελεσματικές σε αυτά τα αξιώματα. Μπορεί αυτό να είναι ένα σχέδιο για καλή και αποτελεσματική ηγεσία σε μία εποχή που στερείται καλών ηγετών;