Ηταν η πρώτη έξοδός μας έπειτα από καιρό. Ή τουλάχιστον η πρώτη ανέμελη έξοδός μας έπειτα από καιρό. Η βραδιά ήταν καλοκαιρινή, κι ας μην ήμασταν ούτε στα μέσα Μαΐου ακόμα καλά καλά. Δεν είχαμε ξανάρθει ποτέ σε αυτό το εστιατόριο, είχα υποσχεθεί όμως στον εαυτό μου, όταν άνοιξε, περίπου έναν χρόνο νωρίτερα, πως κάποια στιγμή θα την έφερνα εδώ. Όταν πια θα ήταν όλα καλά, όταν θα είχαν όλα τελειώσει. Καθόμασταν σε ένα τραπέζι ακριβώς πάνω στον βράχο όπου έσκαγε το κύμα, και η αύρα της θάλασσας σε συνδυασμό με το γιασεμί και το νυχτολούλουδο θα με είχαν μεθύσει, αν απέναντί μου δεν είχα εκείνη. Εκείνη που μάγευε ανέκαθεν όλες τις αισθήσεις μου, που μονοπωλούσε με ένα βλέμμα της τα πάντα, που αιχμαλώτιζε τόσο την ψυχή όσο και τον νου μου μόνο με το να είναι εκεί, μόνο με το να υπάρχει. Την αγαπούσα αυτή τη «φυλακή», ήθελα να παραμείνω μέσα της για πάντα, γνώριζα άλλωστε κάθε σπιθαμή της απ’ έξω κι ανακατωτά.
Γίνε μέλος με ένα πάτημα, με Google, Apple ή Facebook
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!