Αυτό που αντιλαμβάνονται διδάσκοντες και διδασκόμενοι, με τον πλέον έκτυπο τρόπο, είναι πως τα συγγραφικά προβλήματα μπορεί να είναι κοινά, όμως οι λύσεις όχι. Αυτό ενεργοποιεί τον αφηγηματικό δόλο. Καθώς οι λογοτεχνικές δοκιμές και τα σχεδιάσματα συζητούνται διεξοδικά στην ομάδα –στο πλαίσιο μιας άτυπης, για ορισμένους βάναυσης, συγγραφικής δημοκρατίας, όπου αυτό που μετράει είναι το δοκιμαζόμενο κάθε φορά κείμενο και όχι το ονοματεπώνυμο και το εργογραφικό του επίδοξου συγγραφέα– γίνεται αντιληπτό πως συνταγές δεν υπάρχουν και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Όταν συζητούνται θέματα συγγραφικής ταυτότητας και ιδεολογίας, η συγγραφική συνείδηση εμπεδώνεται. Η τεχνική και η επινοητικότητα δοκιμάζονται. Αποκαλύπτονται και συζητιούνται τα παράδοξα της συγγραφής, για παράδειγμα η χρησιμότητα της τεμπελιάς. Το να μη γράφεις, σε αρκετές περιπτώσεις, αποτελεί σημαντικό κομμάτι του γραψίματος. Το να ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου και να σκέφτεσαι με το μυαλό τις εμπειρίες και τη γλώσσα των ηρώων σου αποτελεί συγγραφική πράξη.