«Γαλήνιο»: μια λέξη που θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις για το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Ειδικά το καλοκαίρι του 1912. «Μελαγχολικό»· καλύτερο σαν λέξη, μα δεν μπορούσες να το πεις για το Γουίλιαμσμπεργκ του Μπρούκλιν. «Λειμώνας», πάλι, ήταν μια ωραία λέξη και το «Σεναντόα» ακουγόταν όμορφο, αλλά ούτε αυτά ταίριαζαν στο Μπρούκλιν. «Γαλήνιο» ήταν η μόνη λέξη που του πήγαινε· και μάλιστα ένα καλοκαιρινό απόγευμα Σαββάτου. Αργά το απόγευμα ο ήλιος έπεφτε λοξά στη χορταριασμένη αυλή του σπιτιού της Φράνσι Νόλαν και ζέσταινε τον φαγωμένο ξύλινο φράχτη. Κοιτάζοντας τη δέσμη του ήλιου, η Φράνσι ένιωθε την ίδια γλυκιά αίσθηση που της γεννούσε κάθε φορά η ανάμνηση του ποιήματος που έλεγαν στο σχολείο. Σε τούτο το πανάρχαιο δάσος θροΐζουνε τα πεύκα και τα κώνεια, με βρύα για γενειάδες και πράσινα ρούχα, στέκουν σαν γέρικοι δρυΐδες, θαμπά μέσα στο σούρουπο. Το μοναδικό δέντρο στην αυλή της Φράνσι δεν ήταν ούτε πεύκο ούτε κώνειο. Μυτερά φύλλα που φύτρωναν πάνω σε πράσινες βέργες και απλώνονταν σαν ακτίνες από τον κλώνο σχημάτιζαν ένα δέντρο που έμοιαζε με ένα πλήθος ανοιχτές πράσινες ομπρέλες. Κάποιοι το έλεγαν Δέντρο του Ουρανού. Όπου κι αν έπεφτε ο σπόρος του, έβγαινε ένα δέντρο που πάσχιζε να φτάσει στον ουρανό. Φύτρωνε σε περιφραγμένες αλάνες και μέσα από σωρούς πεταμένων σκουπιδιών και ήταν το μόνο δέντρο που έπιανε και στο τσιμέντο. Φύτρωνε φουντωτό, μα μόνο στις φτωχικές συνοικίες. Έβγαινες βόλτα κάποιο κυριακάτικο απόγευμα και έφτανες σε μια όμορφη γειτονιά, πολύ περιποιημένη. Έβλεπες ένα τέτοιο δεντράκι μέσα από τη σιδερένια καγκελόπορτα κάποιας αυλής και ήξερες ότι σύντομα αυτό το κομμάτι του Μπρούκλιν θα γινόταν εργατική συνοικία. Το δέντρο ήξερε. Είχε έρθει πρώτο εδώ. Έπειτα είχαν καταφτάσει σιγά σιγά κάμποσοι φτωχοί ξένοι και τα παλιά, ήσυχα σπίτια με τα κόκκινα τούβλα χωρίστηκαν και μοιράστηκαν σε διαμερίσματα, πουπουλένια στρώματα κρέμονταν απ’ τα περβάζια για να αεριστούν και το Δέντρο του Ουρανού άνθιζε.
14
78
€
Παράδοση
έως Τρί, 07 Ιουλ
5,00 €
μεταφορικά
Αποστέλλεται από Ελλάδα
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!