Είναι φορές, που περιδιαβαίνω τα στενορύμια των αναμνήσεων και με το φως του λύχνου της ψυχής μου να θωρώ, ότι δεν έβλεπα σ` εκείνα τ` αυγινά, τα μεθυσμένα όνειρα.

Τη ζωή που τότε φορούσε τα καλά της, τα σοκάκια με τα γιασεμιά, τα φίνα φιλιά. Τότε που στο χθες, δεν υπήρχε αύριο.

Μέσα απ` τις περίεργες περισπωμένες, τα πνεύματα, τα εισαγωγικά, μελαγχολώ καμιά φορά, διαβάζοντας στίχους - ποιήματα, διηγήματα, αληθινές ιστορίες που έζησα, άκουσα, είδα.

"Επιγράμματα" χαράς, πίκρας και πόνου, λαξευμένα στις βεγγέρες του χρόνου. Ρίμες στα ζάλα του χθες, του τώρα.