Θα αρχίσω λέγοντας ότι έχω διαβάσει πριν από περίπου 9 μήνες το βιβλίο "Το Θεώρημα της Αγάπης " της συγγραφέως και του έδωσα 5 αστέρια στο goodreads ενώ αποτελεί ένα υπεροχο βιβλίο για μένα που το ξαναξεκινησα μόλις το τελειωσα - πράγμα σπάνιο! Έτσι λοιπόν δεν μπόρεσα παρά να το συγκρίνω με το παρόν βιβλίο. Και θα πω το εξης: αγαπώ τη συγγραφέα για το τρόπο που γράφει, που τοποθετεί έξυπνες γυναίκες με εκπαίδευση και δουλειά στις θετικες επιστήμες ενώ οι άντρες τις ερωτεύονται πρώτοι σε ένα slow burn romance. Είναι τα δύο βιβλία πανομοιότυπα ως προς αυτο; Ναι! Λάτρεψα όμως αυτό το χαρακτηριστικό και δεν το βρήκα καθόλου αποτρεπτικό; Ναι, ναι! Από ότι έχω ακούσει γενικά έτσι γράφει η συγγραφέας και προσωπικά μου αρέσει πολυυυ! Η Μπι η πρωταγωνιστρια μας είναι μια νέα νευροεπιστημονας που αναλαμβάνει ένα νέο πρότζεκτ στη NASA και πρέπει να συνεργαστεί με τον άσπονδο εχθρό της και μεταπτυχιακό συμφοιτητή Λίβαϊ ο οποίος είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί της χρόνια τώρα. Η Μπι μόλις έχει βγει από ένα διαλυμένο αρραβώνα και ορκίζεται αφοσίωση στην επιστήμη και όχι στον έρωτα. Ο Λίβαϊ όμως θα τη στηρίξει στην επιστήμη, όπου η συγγραφέας θα θίξει το θέμα του φεμινισμού, και θα της δείξει ότι ο έρωτας έχει την εικόνα ενός μηχανικού που λατρεύει τις γάτες και μαγειρεύει- δηλαδή οκ ο τέλειος άντρας! Μου άρεσε πολύ το ρομαντζο τους, ωστόσο δεν θα σας κρύψω ήθελα να χτυπήσω τη Μπι στο 80% του βιβλίου γιατί όλο έλεγε πόσο μισιουνται με τον Λίβαϊ και γενικά είχε μια "στραβωμαρα ". Επίσης θα αφαιρέσω βαθμό από τη κριτική μου γιατί βρήκα το τέλος βιαστικό, ήθελα να τους ζήσω κι άλλο μαζί μετά από το μίσος που είχαν σύμφωνα με τη Μπι για το 90% του βιβλίου. Παρόλα αυτά θα πω ότι είναι ένα πολύ ωραίο slow burn romance με enemies to lovers μιας και η αφήγηση γίνεται από τη πλευρά της πρωταγωνιστριας. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!