Στο παρόν βιβλίο τα ποιήματα φέρουν την αρίθμηση και των δύο μελετητών: Τόμας Τζόνσον (J), Ράλφ Φράνκλιν (Fr). Έγινε προσπάθεια να τηρηθούν η στίξη -και κυρίως οι παύλες- και τα κεφαλαία όπου τα χρησιμοποιεί η ποιήτρια. Καθώς η Ντίκινσον έγραφε και ξαναέγραφε τα ποιήματά της, με αποτέλεσμα σ' ένα ποίημα να βρεθούν πολλές εκδοχές, θελήσαμε κι εμείς να τις παραθέτουμε παρουσιάζοντάς τις σύμφωνα με τις διαφορές των δύο συλλογών (Johnson, 1955 / Franklin, 1999). Ως ποιήτρια η Έμιλυ Ντίκινσον διαθέτει συγκεντρωμένα όλα εκείνα τα στοιχεία που την κατατάσσουν σήμερα στους μείζονες ποιητές. Αυτός είναι και ο λόγος που η επίδρασή της στους σημαντικούς ποιητές των χρόνων που ακολούθησαν είναι δεδομένη.

Στα ποιήματά της βρίσκουμε να συνυπάρχουν, την ίδια στιγμή, η εξαιρετική ιδέα, ο πρωτότυπος τρόπος σκέψης, το απολύτως ιδιαίτερο βλέμμα πάνω στις καταστάσεις, τους ανθρώπους και τη φύση, η ικανότητα δημιουργίας της δυνατής εικόνας -ενώ ταυτόχρονα αναδύεται πεντακάθαρα η κρυμμένη- η άψογη φόρμα, η τήρηση του μέτρου, ο εσωτερικός ρυθμός, το προσωπικό ύφος, η ανατρεπτική άποψη, το σπάσιμο των κλισέ, το οικουμενικό θέμα, το κλασικό και το μοντέρνο.

Η στίξη, η χρήση κεφαλαίων, οι παύλες, οι αμφισημίες είναι το σήμα κατατεθέν της - και όλα έχουν το νόημα και τη σφραγίδα που η ίδια επιθυμεί. Η κοινότητα στην οποία έζησε όλη της τη ζωή γνώριζε την ύπαρξή της κυρίως ως ιδιόρρυθμη φιγούρα και αξιοσημείωτη βοτανολόγο. Όμως, αθόρυβα, εσωτερικά, κι ωστόσο κραυγάζοντας μέσα στη σιωπή της, έζησε όπως έγραψε - και το αντίστροφο έντονα, με τα πάντα σε υπερθετικό βαθμό: τα πάθη, τις χαρές, τα πένθη, την πίκρα, τις προσδοκίες, τις προδοσίες, τις απελπισίες, την αγαλλίαση και τους πόνους των ανθρώπων και των πραγμάτων. Κάθε μικρό της ποίημα θα κόψει την ανάσα του αναγνώστη με την οξύτητα και την απόκοσμη ομορφιά του. Το κομψό λευκό βιβλιαράκι των εκδόσεων "Γιαλός" με 87 από τα ποιήματα της Ντίκινσον, κοσμείται από δυο έγχρωμες σελίδες στην αρχή και στο τέλος - αθέλητη ίσως τιμή στις μοβ βιολέτες που, μοναδικές μέσα στο αγαπημένο λευκό της Ντίκινσον, τη νεκροστόλισαν. Σε μια ποιήτρια που, όπως τόσες άλλες ομόφυλες ομότεχνές της, είχε κι αυτή την εμμονή του θανάτου, ταιριάζει τέτοια "περιβολή".

Η μετάφραση της Ντίκινσον είναι υπόθεση παραπάνω από δύσκολη. Η Μαρία Δαμολή επιδιώκει ελληνικά ποιήματα ρυθμικά και μελωδικά, αντάξια του πρωτοτύπου, χωρίς εκπτώσεις στη μορφή και στο ύφος. Όταν το πετυχαίνει, όπως συμβαίνει στην πλειοψηφία των μεταφρασμένων ποιημάτων στον υπό συζήτηση τόμο, το αποτέλεσμα εμπνέει σεβασμό. Όταν δυσκολεύεται, αποφασίζει μάλλον υπέρ της μορφής, υπέρ ενός τελικού εύμορφου ποιήματος στα ελληνικά, λιγότερο υπέρ της νοηματικής πιστότητας.