Το φαινόμενο της παιδικής κακοποίησης μαστίζει τις κοινωνίες, συχνά παραμένοντας ένα καλά κρυμμένο οικογενειακό μυστικό. Η άρνηση του αδαούς γονιού να εγκαταλείψει μια «διαπαιδαγώγηση» που καταχράται την απεριόριστη εμπιστοσύνη του παιδιού και τη λαχτάρα του για αγάπη είναι καταστροφική.

Η οδύνη του κακοποιημένου παιδιού, χαραγμένη στην ψυχή και το σώμα του, εκδηλώνεται αργότερα με αυτοκαταστροφικές ενέργειες ή με βάναυση συμπεριφορά απέναντι στα δικά του παιδιά και σε άλλους ανθρώπους. Η Alice Miller, μέσα από πλήθος παραδειγμάτων και, κυρίως, μέσα από μια ψυχοϊστορική ανάλυση των περιπτώσεων του Αδόλφου Χίτλερ και του Νικολάε Τσαουσέσκου, φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο η φρίκη της παιδικής ηλικίας μετατρέπεται σε φρίκη που αφορά ολόκληρους λαούς, και μάλιστα… «για το καλό τους».

Τούτος ο φαύλος κύκλος μπορεί να σπάσει, αν η ιστορία των ανθρώπων που βίωσαν μια τραυματική παιδική ηλικία αναγνωριστεί σε συνειδητό επίπεδο, αν η κοινωνία επιλέξει να εισακούσει τα σήματα κινδύνου που εκπέμπει το σώμα τους, αν γκρεμιστεί συθέμελα το τείχος της σιωπής που υψώνεται γύρω από τον πόνο της παιδικής ηλικίας.