Φέτος το καλοκαίρι, είδα για πρώτη φορά ταινία πορνό στο Canal+. Η τηλεόρασή μου δεν έχει αποκωδικοποιητή, οι εικόνες στην οθόνη ήταν θολές, τα λόγια είχαν αντικατασταθεί από μια παράξενη ηχητική επένδυση, συριγμούς, ψελλίσματα, ένα άλλο είδος γλώσσας, χαλαρής και επαναλαμβανόμενης. Διέκρινες τη φιγούρα μιας γυναίκας με κορσέ, κάλτσες με ζαρτιέρες, κι έναν άντρα. Η ιστορία ήταν ακατάληπτη και ήταν αδύνατον να προβλέψεις οποιαδήποτε από τις πράξεις ή τις κινήσεις τους. Ο άντρας πλησίασε τη γυναίκα. Ένα γκρο πλαν, το φύλο της γυναίκας εμφανίστηκε, ευδιάκριτο μες στο τρεμόπαιγμα της οθόνης, ύστερα το φύλο του άντρα, σε στύση, που διείσδυσε στον κόλπο της γυναίκας. Για κάποια αργόσυρτα λεπτά, το πηγαινέλα των δύο σεξουαλικών οργάνων παρουσιαζόταν υπό διαφορετικές οπτικές γωνίες. Το πέος επανεμφανίζεται, στο χέρι του άντρα, το σπέρμα απλώνεται στην κοιλιά της γυναίκας. Σκέφτηκα ότι και η γραφή θα έπρεπε να κάνει ακριβώς αυτό, ν’ αναπαράγει το αίσθημα που προκαλεί η σκηνή της σεξουαλικής πράξης, το αίσθημα αγωνίας και κατάπληξης, μια αναστολή της ηθικής καταδίκης.

Από πέρυσι τον Σεπτέμβρη, δεν έκανα τίποτε άλλο απ’ το να περιμένω έναν άντρα: να μου τηλεφωνήσει και να έρθει σπίτι μου. Πήγαινα στο σουπερμάρκετ, στον κινηματογράφο, έπαιρνα τα ρούχα από το καθαριστήριο, διάβαζα, βαθμολο-γούσα γραπτά, φερόμουν ακριβώς όπως και πριν, όμως αν δεν ήμουν προ πολλού εξοικειωμένη με αυτές τις πράξεις, θα μου ήταν αδύνατον να τις κάνω χωρίς το τίμημα μιας φοβερής προσπάθειας. Και ιδίως όταν μιλούσα, είχα την εντύπωση ότι ενεργούσα ενστικτωδώς. Λέξεις, φράσεις, ακόμα και το γέλιο μου, σχηματίζονταν στα χείλη μου χωρίς η σκέψη ή η θέλησή μου να συμμετέχουν πραγματικά. Κι άλλωστε, δεν έχω παρά μια θολή ανάμνηση από τα πράγματα που έκανα, τις ταινίες που είδα, τους ανθρώπους που συνάντησα. Όλη μου η συμπεριφορά ήταν επίπλαστη.