Η Μαρίνα απέστρεψε το βλέμμα της από το ασανσέρ και κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα. Όμως, πριν προλάβει να βγει, το πράο ψιχάλισμα, που από το πρωί έπεφτε μονότονα και ξεψυχισμένα, έγινε απότομα άγριο ξέσπασμα. Ο ουρανός, που μούγκριζε απειλητικά, ακουγόταν περισσότερο σαν μια καταστροφή που ερχόταν από την εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση – σαν να ανέβαινε από τα έγκατα της γης. Τη Μαρίνα ποτέ δε θα την τρόμαζε ο ουρανός, όσο εχθρικός κι αν γινόταν. Γιατί ό,τι κι αν επιφύλασσε της το έδειχνε ανοιχτά, ήταν εκεί μπροστά της να τ’ αντιμετωπίσει. Μα εκείνη η φρικτή σκέψη του μυστήριου και σκοτεινού πυρήνα να φλέγεται και να ανεβαίνει προς το μέρος της να την κατασπαράξει την έκανε να παγώσει πιο πολύ κι από τη βροχή που μούσκευε το δέρμα της. Έτρεξε στο αυτοκίνητο κι έκλεισε την πόρτα με δύναμη. Κοίταξε από το μπροστινό παρμπρίζ τον ουρανό, κατάμαυρο κι οργισμένο μες στα σύννεφα που κόχλαζαν, κι ανακουφίστηκε. Όλα εδώ είναι, σκέφτηκε. Έμεινε για λίγο στο τιμόνι να κοιτά τη νεροποντή που είχε ξεσπάσει τόσο απρόσμενα, με τόσο θράσος. Για μια στιγμή ζήλεψε εκείνο το θρασύ της ξέσπασμα κόντρα σε όλα, ακόμη και κόντρα στην ίδια την εποχή. Αντίθετα η ίδια είχε χάσει προ πολλού το θάρρος και το θράσος της κι είχε αφεθεί άπελπις σε ό,τι της έφερνε ο καιρός.
Γίνε μέλος με ένα πάτημα, με Google, Apple ή Facebook
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!