Διηγούμαι λοιπόν σ’ έναν νεότερο φίλο μου ένα παράξενο περιστατικό που συνέβη όταν ήμουν δεκαοκτώ. Δε θυμάμαι καλά γιατί το ανέφερα. Απλώς έτυχε να έρθει στην κουβέντα ενώ μιλούσαμε. Θέλω να πω, ήταν κάτι που είχε συμβεί πριν από πολύ καιρό. Αρχαία ιστορία. Κι εκτός αυτού, δεν κατάφερα ποτέ να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα. «Είχα ήδη αποφοιτήσει τότε από το λύκειο, αλλά δεν πήγαινα ακόμη στο πανεπιστήμιο», εξήγησα. «Ήμουν αυτό που αποκαλούν “ακαδημαϊκός ρόνιν”, ένας φοιτητής που απέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και περιμένει να δοκιμάσει ξανά. Όλα ήταν στον αέρα, θα λέγαμε», συνέχισα, «αλλά αυτό δε μ’ ενοχλούσε ιδιαίτερα. Ήξερα ότι, αν το ήθελα, θα μπορούσα να φοιτήσω σε κάποια σχετικά αξιοπρεπή ιδιωτική σχολή. Αλλά οι γονείς μου επέμεναν να δοκιμάσω να περάσω σε κρατικό πανεπιστήμιο, κι έτσι έδωσα εξετάσεις, γνωρίζοντας εξαρχής ότι αυτή η ιστορία θα κατέληγε σε φιάσκο. Κι όπως ήταν αναμενόμενο, απέτυχα.
Εκείνη την εποχή οι εξετάσεις για το πανεπιστήμιο περιλάμβαναν υποχρεωτικά και μαθηματικά, κι εγώ δεν είχα το παραμικρό ενδιαφέρον για τον λογισμό. Ξόδεψα την επόμενη χρονιά κατά κύριο λόγο σκοτώνοντας τον χρόνο μου, σαν να κατασκεύαζα ένα άλλοθι. Αντί να τρελαθώ στα φροντιστήρια για να προετοιμαστώ να ξαναδώσω εξετάσεις, πηγαινοερχόμουν στην τοπική βιβλιοθήκη και βυθιζόμουν στην ανάγνωση ογκωδών μυθιστορημάτων. Οι γονείς μου φαντάζονταν ότι πήγαινα εκεί για να μελετήσω. Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή. Το έβρισκα πολύ πιο ευχάριστο να διαβάζω Μπαλζάκ παρά να εμβαθύνω στις αρχές του λογισμού.